Tamuna > Recent Status Updates

დრო გამუდმებით სადღაც მიისწრაფოდა

მე ძალიან ბედნიერი ვიყავი. მომავალს შევხაროდი. მინდოდა, ნათელი სახლი მქონოდა, ღიმილიანი მეზობლები მყოლოდა, ჩემ სახლთან ჩაევლოთ და ღია ფანჯრებიდან სიცილ-ხარხარი გაეგონათ.მტკიცედ ვამბობდი ფარდებს არასოდეს გადავაფარებ, ოთახებში მზის შუქს შემოვუშვებ, ეზოში ბავშვები ითამაშებენ, კედლებს ფოტოსურათებით გავავსებ და ჩურჩულით საუბარა წარსულს ჩავაბარებ - მეთქი.

მართალია, ბედნიერებით არ იყო გაბრწყინებული და ვერც ბრაზს ერეოდა მთლად, მაგრამ სევდას ებრძოდა, თოკავდა, ათვინიერებდა, და თავისთვის უთქმელად იკლავდა გულში.

გავიხედე და მასხარა უკვე ჩემ გვერდით იდგა. ცხოვრებაში პირველ სახიდან ღიმილი წაშლოდა, მოცეკვავე ნაცრისფერ თვალებში კი ქარიშხალი ჩასდგომოდა.

ჩვენს უბანში იშვიათად თუ ნახავ ბიჭს, რომელიც ათასში ერთხელ მაინც არ სვამს. მაგრამ სოდას პირში წვეთიც არ გადასდის - არ სჭირდება და იმიტომ. უბრალო, გაუთავებელი ცხოვრება ათრობს.

ამიტომაც გაიქცა, მაგრამ არა ჩვეული მარშრუტით, არამედ ისე, თითქოს საკუთარ ცხოვრებას გაურბოდა.

როიამ ვერაფრით დაიჯერა, რომ ბიჭი რომელსაც მსოფლიო უნდა შეეცვალა, ეხლა მოხუცთა სახლში იმყოფებოდა.

დროს თავხედობა ეყო და გავიდა

ბიჭი, რომელსაც სამყაროს შეცვლა, შეეძლო უბრალოდ დედას უჯერებდა

განათლება მისი რელიგია იყო, დემოკრატია კი - ოცნება.

სიღარიბე სულის გამტეხავი რამ იყო, გამოქვაბული, რომელიც ყოველდღე ვიწროვდებოდა და მასში შემავალი სინათლეც ინავლებოდა თანდათან.

- დაბრუნდება, თქვა თავზარდაცემულმა როზემ.
ერთმანეთს უყურებდნენ. არყოფნა ავსებდა ოთახს.

მაგრამ ვერ იხსენებდა, ბოლოს როდის აკოცნინა დედას. ასეთი სიყვარული არ სჭირდებოდა - მესაკუთრის სიყვარული. მისთვის უნდა ეთქვათ, რომ დიდი მიზნების მიღწევა შეეძლო; რომ შეეძლო ვინც უნდოდა ის გამხდარიყო და სადაც უნდოდა იქ წასულიყო.

ნებისყოფა სხვა არაფერია, თუ არა ის ურყევი სიმტკიცე, რომლითაც დასახულ მიზანს არ ღალატობ.

-რა უნდა დალიო, როცა ალკოჰოლიან სასმელს არ სვამ ?


- ძირითადად მტრის ცრემლებს ვსვამ ხოლმე, მაგრამ თუ ცრემლები არ მაქ მაშინ, ჩაის ან ონკანის წყალს

ცხადია ეჭვის თვალით უყურებდნენ ქალს, რომელსაც დილაადრიან ტუჩები შეეღება და გრძელ ფრჩხილებზეც სექსისფერი ლაკი წაესვა.

ისეთი მძიმე საკითხავია, გული დამიმძიმდა და წარამარა ვტირი.

რატომ ?
ზოგი ქალი მართლა არც დედობის, არც სილამაზის და არც სიკეთის ღირსია.

აგნესს უყვარდა, ჰოდა, შაგს ბოლომდე უნდა გაეტეხა, სანამ საბოლოოდ მიატოვებდა. აგნეს ბეინი განსაკუთრებული ქალი იყო, სხვისთვის არ ემეტებოდა . ისე უნდა გაეტეხა, მისი ნამსხვრევების შეკოწიწება სხვა კაცს რომ ვეღარ მოეხერხებინა.

"იქ უნდა გდებულიყო სადაც მიგდეს! "

ღმერთო ასე არავინ შემაყვარო, იატაკის ტილოდ რატომ უნდა იქცე თავმოყვარე ქალი ?

ერთადერთი ნამდვილი სიყვარული საკუთარი თავია, რატომ ღალატობენ თავს

გრძნობები და წყენები სუსტებისთვისაა

ისეთი გრძნობა დაეუფლა, თითქოს სულაც არ იყო ორმოცს მიღწეული გათხოვილი ქალი და სამი შვილის დედა, თითქოს ისევ აგნეს კემპბელი იყო...

ოუუუ, ჯერ ვიყიდე წიგნი და მერე გადავხედე შინაარსს. Heartbreaking

ნუ ინაღვლებ, - მომესმა წრიპინა ხმა. კანიდან ლამის ამოვხტი. გადმოვბრუნდი და საწოლის კუთხეში, კიბიდან თავამოყოფილი პრინცესა შემოდგომა შევნიშნე. მის უკან ბელა გამოჩნდა და ზემოთაც ამოძვრა, - ყოველ ჯერზე როცა სევდა მოგეძალება, გაიხსენე სამი რამ, რაც გაბედნიერებს და მწუხარება ამ გზით განდევნე, - დამარიგა და თოჯინა გულში ჩაიკრა. - ეს მეთოდი ნოემ მასწავლა, როცა ჩემი მშობლების გარდაცვალების გამო ცუდ ხასიათზე ვიყავი.

ხანდახან მართლა იმაზე მეტი გვინდა ვიდრე გვჭირდება. სინამდვილეში, რაც გვინდა, სულ სხვა რამეა. ცხოვრება ამ სურვილების მიგნებასა და ახსნას შორის მოძრაობაა. სხვა არაფერი.

ძირს დაეშვა, იატაკზე, და მთელი სხეულით ხალიჩაზე გაიშხლართა. ნუთუ ცხოვრება აქ უარესია, ვიდრე ლოგინში ან სადმე სხვა ადგილას ? არა ცხოვრება ყველგან ერთნაირია. ცხოვრება ის არის , რაც თავში გაქვს. რასაც შენით ქმნი.

უცხო ქალაქები, ცნობილი ტილოები, მიწისქვეშა მეტროს სისტემები, ბერლინის კედლის ნანგრევები. ყველაფრის არსი ფულია; ფული აქცევს სიცოცხლეს სინამდვილედ. არის ამ ყველაფერში რაღაც გარყვნილი და მიმზიდველი.

"რა სრულყოფილი ჩანს სიყვარული, ვიდრე უბედურება გეწვევა " ჰაფეზი