Fatemeh > Recent Status Updates

خواهش کردم مرا تنها نگذارد و گاهی در روباهایم به سراغم بیاید
برایم نشانه هایی بفرستد.

حالش مثل وقتی بود که گاهی در قطار راه‌آهن برایش پیش می‌آمد. نشسته‌ای و خیال میکنی که پیش می‌روی حال آنکه قطار وا پس می‌رود و ناگهان راستای راستین حرکت را در‌می‌یابی.
بله راه زندگی‌ام همه نادرست بود‌. اما عیبی ندارد. می توانم، هنوز ممکن است به راه درست رفت! ولی راه درست کدام است؟

لبخندی که همراه با اشک از چشمانش جاری میشد.

آیا احساسات و فکر هم بعد از ایستادن قلب از بین می‌روند و یا تا مدتی از باقی‌مانده خونی که در عروق کوچک است زندگی مبهمی را دنبال می‌کنند؟

زندگی من مثل یک کنده هیزم تر است که گوشه دیگدان افتاده و با اتش هیزم های دیگر برشته و زغال شده، ولی نه سوخته است و نه‌تر و تازه مانده، فقط از دود و دم دیگران خفه شده.

بیا ببین
گل‌های حقیقی
این جهان دردناک را

لوپاخین: موقعی که یک بند و بدون توقف کار می کنم افکارم سبکتر میشوند آن وقت است که میفهمم چرا زندم و زندگی میکنم

تا همین چند دقیقه پیش او از کسانی که در زندگی‌اش دخالت می‌کردند شکایت می‌کرد ولی حالا خودش با من همانند کسانی صحبت می‌کرد که باعث رنجش او میشدند.

وقتی چیزی عجیب به نظر برسد همه این حق را برای خودشان متصور می‌شوند که تمام زندگی‌تان را لگدمال کنند تا علت ماجرا را پیدا کنند. این مسئله به نظر من خودخواهانه و اعصاب خردکن هست. گاهی دلم میخواهد با بیل بزنمشان تا خفه شوند. مثل همان کاری که در دوران ابتدایی انجام دادم.

زندگی هر کس به خودش مربوطه و آدم ها مسئول زندگی خودشونن. تو تا یه جایی میتونی زندگی یکی رو درست یا خراب کنی. از یه جایی به بعد دیگه به خود طرف مربوطه.

من چندان معاشرتی نیستم. دوست دارم در جایی آرام، با تعداد زیادی صفحه موسیقی و در صورت امکان با گربه‌ها تنها باشم. و تلویزیون کابلی تا مسابقات بیسبال را تماشا کنم. به گمانم این تمام چیزی است که میخواهم.

کارش حضور توی باغ و مراقبت از گیاهان و چمن ها و درخت‌‌هایی بود که در آرامش رشد می‌کردند. انگار یکی از آنها شده بود . زیر نور خورشید آرام و مهربان و زیر باران بی‌حال میشد.

شهروند عادی اقیانوسیه هرگز چشمش به شهروندان اوراسیا یا ایستاسیا نمی‌افتد و یادگیری زبان خارجی ممنوع است. اگر با اجنبی‌ها تماس داشته باشند پی میبرند آنان نیز مخلوقاتی هستند شبیه خودشان و بخش عمده مطالبی که درباره‌شان گفته اند کذب محض است.
یاد انیمه حمله به تایتان ها افتادم. زمانی که راینر، برتولت، آنی و گوبی فهمیدن مردم جزیره پارادایس شیطان نیستن و مردمی هستن مثل خودشون و بهشون دروغ گفته شده بود.

وینستون، در عالم بچگی می برد چیزی وحشتناک، چیزی که فراسوی بخشش بود و هیچ جور نمیشد علاجش کرد به تازگی اتفاق افتاده.

و در این لحظه خاص همدلی‌اش نصیب مرتد تنهای روی پرده میشد که به مسخره‌اش گرفته بودند، یگانه نگهبان حقیقت و سلامت عقل در دنیای دروغ‌ها.

ناتاشا از مرد زندگی‌اش قبل از مرگ او جدا شده بود و عامل مرگ چیزی را عوض نمی‌کرد، ولی این مرد جوان از مادرش حتی بعد از مرگ او هنوز جدا نشده بود و برعکس برایش آن جدایی اجباری امری غیر طبیعی می‌نمود. او درواقع هنوز از مادرش دست برنداشته بود و دنبال راه چاره می‌گشت یا برود به دنبال مادر و یا او را به زندگی برگرداند.

مامان حقیقت ابن است انطور که می‌گویند تو آن گل وحشی نبودی که در دشت شکوفا شده باشد. تو فرد فوق العاده ظریف و شفافی بود. تو مثل شکوفه‌ای بودی که گلبرگ‌هایش را به روی صخره‌ای در جایی گسترده بود. جایی چنان مرتفع که دست هیچکس به تو نمی‌رسید. دست هیچکس به جز پرندگان و گوزن‌ها.