Ali QS > Recent Status Updates

If your English is okay or better, don't read the translations. Do yourself a favor and all.

به صفحه‌ی ۴۵ که رسیدم، آقای عاصی چشم فروبست. همین.

دومین خوانش. نمی‌توانم ازش به راحتی بگذرم. احساس می‌کنم به غرغرهای سلین نیاز داریم.

والله من که دارم می‌خوانم، اما این که به ماهیت چیزی پی نبری و تحسینش کنی، پیچیدگی و ابهام را مطلقن خوب بدانی و لفاظی‌های شبه فلسفی که توی روایت تُف شده‌اند را تأثیرگذار بدانی، نشان‌دهنده‌ی کمبود اعتماد به نفس است در برابر پدیده‌ها. این را نوشتم تا واکنشی باشد به یادداشت‌هایی که فارسی‌زبان‌ها و خیلی‌های دیگر درباره‌ی این کتاب نوشته‌اند. حالا من پیش می‌روم، شاید داستان سر و شکل بهتری بگیرد.

متأسفانه این مجموعه داره به بدترین و مسخره‌ترین شکل ممکن تموم می‌شه. فوق‌العاده سرگردان!

برای الیسون دعا نکردم، برایش گریه نکردم، چون فقط برون‌گراها دوبار گریه می‌کنند؛ در سکوت شب نشستم، آن خصومت بی‌پایان با انسان، با ماندگاری، با عشق؛ و به خاطرش آوردم، به خاطرش آوردم.

جذاب! کمی طولانی در جزئیات، ولی خواندنی.

مشکل کمدی –از نگاه من– این است که همه‌چیز می‌خواهد داشته باشه؛ حماسه، تاریخ، فلسفه، علم و... و... و!

دوزخ تمام شد.

نخند پیرمرد، نخند بی‌ناموس، نخند جاکش!

بازخوانش بوف کور.

دفتر اول که داستان‌ها باشد را خواندم. نویسنده تکنیکی است و سر تا پای اثر همین را داد می‌زند. بدون ضعف و ایراد نیست، اما پرت و گنگ بودنش جلب‌نظر می‌کند. می‌گیرد و ول می‌دهد. دلت می‌خواد خوشت بیاید و نه!

«عشق چه تشنگی را علاج نمی‌کند.»

«هر دو طرف می‌کشند و کشته می‌شوند. مگر توی جنگ هم می‌شود واقع‌بین و بی‌طرف بود؟»

«حالا دیگر نوبت عمل است، نوبت دل به دریا زدم و خشونت و حتی جنایت است. چیزی که امروز نیاز داریم جدایی کامل سیاست و اخلاق است.»
لعنتی!

مگر سخن خداوند فروختنی بود؟

پر از درخشش؛ با ترجمه‌ای نادوست‌داشتنی!