Sweet Jane > Recent Status Updates

Βράδυ, με αϋπνία, το ξυπνητήρι μετράει αντίστροφα μέχρι την αφύπνιση και εγώ ξεκινάω νέο βιβλίο νομίζοντας ότι θα διαβάσω 10 σελίδες και θα το παρατήσω. Να μην σας τα πολυλογώ, δεν με βλέπω να κοιμάμαι 😅

ΩΠΑ. ΩΠΑ. Αυτό εδώ είναι πολύ καλό.

Μου έκανε εντύπωση το μέγεθος του. Οι ελληνες συγγραφείς δεν προτιμούν την νουβέλα. Είτε γράφουν μετρημένα είτε ανοικονομητα. Στη Ρωγμή στον Τοίχο όλα είναι μετρημένα. Το δυνατότερο χαρτί του βιβλίου είναι η τεχνική mise en abyme που επίσης αποφεύγουν οι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς. Ωραία δουλειά.

Το φάντασμα του Μαρξ που στοιχειώνει μια ολόκληρη ήπειρο, τα Φτερά του Έρωτα και άγριο σεξ στην ίδια σελίδα.

Ζω εφηβική ονειρωξη, παρακαλώ, μην με ξυπνάτε.

Έχει κάτι από Φύλακα στη Σίκαλη και Πέμπτο Παιδί. Για να δούμε.

Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Το βιβλίο είναι πολύ καλό.

Κοιτάχτε να δείτε, εγώ το ξεκίνησα με μισή καρδιά. Θεωρούσα και ακόμα θεωρώ υπερβολική την συγκεντρωτική βαθμολογία του, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με ξαφνιάζει ευχάριστα μέχρι στιγμής.

Ναι, από μένα μέχρι στιγμής είναι όχι.

- απλοϊκή γραφή
- υπόθεση ηθελημένα προβοκατορικη που χάνει σημαντικά λόγω γραφής και στερεοτύπων
- ήρωες με κανένα βάθος

Η ζωή είναι σύντομη, οι ιστορίες μακρές. Κι εμείς θέλαμε να γίνουμε ιστορία, να μπούμε στο ποτάμι που λέγεται ζωή και να παρασυρθουμε. Η αφήγηση ήταν η έκφραση αυτής της επιθυμίας.

Ο ζοφερός μαγικός ρεαλισμός της Tokarczuk συναντά τα πλάνα του Ara Güler σε ένα υπόγειο κελί. ΥΠΈΡΟΧΟ.

Έχοντας διαβάσει περίπου το μισό του βιβλίου οφείλω να ομολογήσω ότι το θέμα μέχρι στιγμής δεν με αγγίζει ούτε στο ελάχιστο. Η αφήγηση όμως είναι όνειρο. Η δε μετάφραση της Δημητριάδου συγκλονιστική.

Κεντάει ο θείος Williams

Με θυμάμαι να το διαβάζω τέσσερα χρόνια πριν σε ένα μπαρ στο Γκάζι που μετράει ήδη χρόνια κλειστό, και σκέφτομαι πως όσο και αν άλλαξα εγώ, ο Στόουνερ παρέμεινε το ίδιο αριστούργημα που διάβασα στα 22 μου και πολύ πιθανόν να διαβάσω στα 52 μου. Ευτυχώς.

Πώς να περιγράψω το όραμα ενός κόσμου όπου όλα είχαν υψηλό τίμημα.

Αυτό ακριβώς κάνει η Ernaux.

I remember wondering why, if Jesus could cure sick people, why He didn't cure all sick people.

I remember wondering why God didn't use his powers more to end wars and stop polio. And stuff like that

Όταν ξεκίνησα το βιβλίο σκεφτόμουν γιατί να διαβάσω μια άτυπη βιογραφία/χρονολόγιο ενός καλλιτέχνη που λίγες μέρες πριν δεν είχα ξανακουσει το όνομα του, εκτός του ότι ενέπνευσε το Je me souviens του Περεκ.

"Έφερες φλασκι με ρούμι σε εκδήλωση γνωριμιών της εκκλησίας;" είπα με θαυμασμό.
"Μπορείς να φανταστείς καλύτερο μέρος για να φέρεις φλασκι με ρούμι;"

Ο Ντάφι που αγαπήσαμε.

Δεν έχω σε καμία εκτίμηση τον θεσμό των Νόμπελ, αλλά, μεταξύ μας, είναι ολοφάνερο γιατί ο Παμούκ άξιζε και τελικά πήρε αυτό το βραβείο. Τι συγκλονιστικό τοιχογράφημα εποχής και χαρακτήρων είναι το Χιόνι, τι σπουδαία πένα έχει ο Παμούκ!

Με τον Παμούκ παθαίνω το εξής, διαβάζω απνευστί τις πρώτες εκατό σελίδες και μετά κάνω ένα τρίμηνο να ολοκληρώσω το υπόλοιπο βιβλίο. Ελπίζω ότι με το Χιόνι αυτή η παράδοση θα σπάσει. Μέχρι στιγμής, και δεν το περίμενα, αυτό το βιβλίο είναι αριστούργημα.

Κυλάει νεράκι.

You’ve punctured my solitude, I told you. It had been a useful solitude, constructed, as it was, around a recent sobriety, long walks to and from the Y through the sordid, bougainvillea-strewn back streets of Hollywood, evening drives up and down Mulholland to kill the long nights, and, of course, maniacal bouts of writing, learning to address no one. But the time for its puncturing had come.

Νέα προσπάθεια να κλείσω τις αναγνωστικες εκκρεμότητες της χρονιάς. Ελπίζω κάτι να καταφέρω.

Κάτι έπρεπε να σου αφήσω πριν γυρίσω στο καταφύγιο μου, εκεί όπου δεν υπάρχει πια κανένας καθρέφτης, μόνο μια κοχη για να κρυφτώ ως το τέλος στο απόλυτο σκοτάδι, για να θυμάμαι τόσα πράγματα και, καμιά φορά, έτσι όπως είχα φανταστεί και τη ζωή σου, να φαντάζομαι πως έκανες και άλλα σχέδια, πως έβγαινες τις νύχτες για να κάνεις και άλλα σχέδια.

Γκράφιτι. Μας γαμησες Κορτασαρ.