Marjan > Recent Status Updates

توان گفتن آن راز جاودانی نیست
تصوری هم از آن باغ ارغوانی نیست

پراز هراس و امیدم که هیچ حادثه ای
شبیه آمدن عشق ناگهانی نیست

ز دست عشق به جز خیر بر نمی آید
وگرنه پاسخ دشنام، مهربانی نیست!

درختها به من آموختند فاصله ای
میان عشق زمینی و آسمانی نیست

به روی آینه ی پر غبار من بنویس
بدون عشق جهان جای زندگانی نیست

تو در گذشته ریشه داری. بسیار خوب آنجا بمان! اما تصور نکن می توانی مرا هم در آنجا نگه داری. نمی توانی بال های مرا ببندی و مانع پروازم شوی. من خودم را آزاد می کنم، حتی اگر به بهای راندن تو از قلبم باشد.

به بهانه یک عشق بزرگ منتهای کوشش خود را کرده ای که مرا به خود زنجیر کنی ، و همه آنچه برایم با ارزش تر از زندگی ست را از من بگیری . تو تنها به در بند کردن جسم من راضی نیستی، میخواهی روح مرا به بند بکشی. اول جنبش و دوستان من بودند، حالا نوبت کتاب هایی ست که دوست دارم، تو میخواهی مرا از آنها جدا کنی.

تو ذکات جاودانگیت را پرداخت کردی، آنها هم همینطور. اگر افراسیاب طشت زرینش را از خون سیاوش سرخ نمیکرد، سیاوش تا به امروز زنده نبود. افراسیاب با آن ستم تاریخی به سیاوش زندگی ابدی بخشید. اهریمنهایی هم که قامت تو را پاره پاره کردن با تو همین‌‌کار را کردند و حالا تو از همیشه زنده‌تری، نه برای من تنها که برای خیلی‌ها. آنهایی که الهه هنر را نیک میشناسند و میدانند تا در مسلخ عشق او قربانی نشوی به جاودانگی نمیرسی

اگر چه زمان به زمان اهریمنی ها نیرومندتر میشدند، زمستان قطبی ادامه میافت و نه تنها از تو، از خدای من و تو و خدای خیلی‌های دیگر هیچ خبری نبود و رفت بود که رفته بود، درست مثل تو...
چه غم سنگینی این جمله داره

خب چی بگم نمیدونم. هی میخونم هی برمیگردم قسمتها رو دوباره از اول میخونم. من این کتابو خیلی دوست دارم و صادقانه بگم بایس یه مکث طولانی بکنم به یه رشد فکر بیشری برسم تا ادامش بدم.

هستی مقدم بر چیستی (سارتر)
من عاشق این قسمت شدم کلی به مسایلی که تو ذهنم بود نظم داد.

چرا این کتاب اینقدر خوبه؟؟؟
پ.ن) من البته ترجمه خانم زهره زندیه را دارم میخونم و راضیم

در زندگی هرکس یکجا هست که از آن بازگشتی در کار نیست. و در موارد نادری نقطه ای هست که نمیتوان از آن پیش تر رفت. وقتی به این نقطه برسیم ،تنها کاری که میتوانیم بکنیم این است که این نکته را در آرامش بپذیریم. دلیل بقای ما اینست.


@chame_coffee

فقط یکجور سعادت هست، اما بدبختی هزار شکل و اندازه دارد. به قول تولستوی سعادت یک تمثیل است،اما بدبختی داستان است.

همه اش مسیله تخیل است.مسولیت ما از قدرت تخیل شروع میشود.درست همانطور که ییتس میگوید:مسولیت از رویا آغاز میشود. این موضوع را وارونه کنید، دراینصورت میشود گفت که هرجا قدرت تخیل نباشد ،مسولیتی هم دربین نیست. ...