penta > Recent Status Updates

Z jednej strony tak podejrzewałam, a z drugiej... What XD

Poraża mnie brak niuansu w porównaniu do "Las zna twoje imię", które też nie było szczególnie skomplikowaną książką

Fuck Tomlin, all my homies hate Tomlin, he might not be a killer but he's a disaster

Przyznam szczerze, że jestem rozdarta z tymi meta scenami, bo są niby fajne ale nie da się nie czuć samozadowolenia Sapka

Ta książka każe mi retroaktywnie spojrzeć na "Las zna twoje imię" dużo mniej łaskawie w kwestii potencjalnego braku wiarygodności narratorki, już nie mówiąc o tym, że dwudziestoletnia bohaterka zachowuje się jak czternastolatka, dwunastoletnia jak pięciolatka, a jedyny facet na ekranie jest karykaturalnie zły

Pratchett robi z nawiązaniami to, co fani Wiedźmina myślą, że robi Sapek

"Nikt nie wie, dlaczego mężczyźni mówią *takie* rzeczy" ❤️

Co prawda to moja babcia, nie mama, jest z pokolenia Gwen, ale czytanie tej książki to ćwiczenie z braku komfortu

Musiałam wyguglować, co to jest droit de seigneur i łzy mi pociekły, zważywszy na kontekst

Niania Ogg zaczyna zdecydowanie przeganiać babcię

Zdążyłam się stęsknić za babcią

Nwm czy to kwestia współczesnej literatury, ale niesamowicie doceniam, że Oates nie komentuje pewnych zjawisk, nie kontekstualizuje ich, tylko opisuje, a i tak walą po oczach.

Tak naprawdę zaczęłam tę książkę od nowa bo jakoś tak glupio urwałam, i mój Boże, Oates jest jednak pisarką wybitną.

Sorry ale nie mogę nie zauważyć, że jedna płeć jest tu antagonizowana dużo bardziej niż druga

Czy to dobra książka? Nie. Czy byłam zbyt surowa? Tak.

To chyba trochę niefortunne pierwsze spotkanie z Mortką...

Tym razem dużo przychylniej spojrzałam na "Wieczny ogień", może dlatego że mam tak bardzo dosyć tej atmosfery, że wszystko jest do dupy

Zostały mi dwa rozdziały, ale chyba nie będę zarywać nocy, by to skończyć, bo końcówka dowodzi że pewne problemy, które z tą książką mam, są problemami a nie tematem który autorka podaje do dyskusji

Teraz zaczynam odnosić wrażenie, że za mało czasu spędziliśmy w Kalifornii, bo trudno mi zrozumieć tę nagłą przemianę Estrelli

Blurb trzyma mnie w stanie egzystencjalnego lęku, że ten fuckass ksiądz socjalista okaże się ważniejszy od mojego szkockiego scammera który zaraz wytatuuje sobie na czole że he supports women's wrongs

Główna bohaterka przechodzi przez życie, jakby się jej diamenty w Episodes skończyły

Podoba mi się klimat, ale so far nie wiem, na ile autorka jest świadoma stronniczości Estrelli

Jaskier śmiejący się ze związanej Yennefer i szydzący, że zostanie 'najwyżej' zgwałcona, co w jej wieku to zresztą komplement, to nadal chyba najgorsze, co kiedykolwiek czytałam.

Sapkowski wkładający w usta wykształconej kobiety, że optymalna częstotliwość porodów to rok w rok to moment, w którym mój organizm stawia opór sympatii do Yennefer

Mieszane odczucia mam do tej części, ale też słabość do Rincewida

Muszę oddać sprawiedliwość, że poprzednim razem odebrałam chyba ten monolog Geralta do Ioli aż zbyt negatywnie, bo on rzeczywiście coś mówi o Geralcie, but it sucks regardless, bo wraca do cynizmu świata Sapka, w którym naiwnością jest oczekiwać, że any good deed can go unpunished

Ta książka nie ma za bardzo fabuły, więc nieszczególnie oczekiwałam, że w którymś momencie powiem przy lekturze głośno "o kurwa"

Okej, ten jeden spoiler do którego udało mi się dokopać, jak straciłam cierpliwość, mnie uprzedził, ale to chyba jeden z lepiej zaimplementowanych w karierze Delaneya so

Po ostatnich obserwacjach na temat zupełnie innej serii, oraz ogólnych, muszę docenić, że tu przekrój różnych sylwetek jest naprawdę szeroki i do każdego podchodzi z taką samą empatią