Nesa > Recent Status Updates

«قلب، خاک خوبی دارد.
در برابر هر دانه که در آن بنشانی، هزار دانه پس می‌دهد.
اگر ذره‌ای نفرت کاشتی، خروارها نفرت درو خواهی کرد.
و اگر دانه‌ای محبت نشاندی،
خرمن‌ها برداشت خواهی داشت.

اگر، در روزگارى كه شبه روشنفكران، نااميدى را دکّان كرده‌اند و وسيله ى كسب، اميد چيزى جز بلاهت به شمار نمى آيد، ابن‌مشغله كتباً اقرار مى كند كه به بلاهت اميد آراسته است.

ما، قبل از هر چیزی، به یک رستاخیز اخلاقی نیازمندیم. همین.
اگر به راستی همه چیز باید دگرگون شود، یک دگرگونی اخلاقی و معنوی مقدم بر همه چیز است.

«حال» را میشود با درد گذراند؛ اما تصور دردآلود بودن آینده و دوام بدون دگرگونی «حال»، انسان را از پا در می‌آورد.

از هیچ به قدر هیچ باید خواست، نه بیشتر…

با صدای بلند گفت :«این هم سازمان ملل. اما محاکمه‌ای در کار نیست.»

گفتم:«یک جوان به سن و سال من و تو چند ساعت باید بخوابد؟»
گفت:«یک آدم به سن و سال من و تو چند ساعت باید بخواند؟»

گفت:«سرم بازار مسگرهاست.» دستش را روی سینه‌اش گذاشت:«این جام ایستاده. یک چیزی این‌جا مانده که هی حالم را خراب‌تر میکند.»

موومان چهارم:
نوک انگشت را که به تخم چشم فشار بدهی، درخت دو تا میشود. پاهای من هم چهار تا میشوند. زلزله هم می‌آید. اورهان هم مست میکند. با یک انگشت همه دنیا را می‌شود تکان داد.

«خدا میان گندم خط گذاشته. حساب هر کس سوا. اما چسبیده به هم.»

+ من دنبال خودم در گذشته‌ها میگردم. ما چیزهایی در گذشته
داشته‌ایم که حالا نداریم.
- مثلا چی؟
+ نمیدانم.

“چقدر انسان تنهاست. مثل پر کاه در هوای طوفانی.”

گفت: «این خانه را بر زیستن ایمن ندیدم.»

آدمها هم مثل درخت ها بودند. يك برف سنگين هميشه بر شانه هاى آدم وجود داشت و سنگينی‌اش تا بهار ديگر حس میشد. بديش اين بود كه آدم ها فقط يك بار میمردند.

هر روز به رفتن فکر میکرد و هر روز بیشتر در انزوا فرو میرفت، و رفته‌رفته انتظار به خوشبختی ، کمرنگ تر میشد.

طبق آموزه‌های شینتوئیسم؛ جنگل‌ها و درختان یک کامی (روح یا خدا) درون خود دارند. وقتی کسی تصمیم میگیرد چیزی خلق کند، مسئولیت او، استفاده از طبیعت برای دادن زندگی به آن است. در حالی که هر لحظه به آن طبیعت احترام میگذارد.

ما آنچه هستیم که مدام تکرار میکنیم، بنابراین تعالی یک عمل نیست؛ بلکه یک عادت است.
-ارسطو-