Zahra > Recent Status Updates

چقدر این کتاب خشنه...😕

سلوکی‌ها بر ایران فرمان راندن اما هرگز به ایران تعلق پیدا نکردن. بر جغرافیا مسلط شدن ولی بر هویت مردم نه. نتیجه اینکه امروز نه رد پررنگی از فرهنگ هلنیستی در فرهنگ ایرانی باقی مونده و نه حتی نام و نقش سلوکی‌ها در حافظه عمومی ایرانی ها جایگاه روشنی داره. انگار سایه‌ای کوتاه بودن که بر این سرزمین افتادن، بدون اینکه رد پایی بر خاک یا خاطره‌ای ماندگار بر زمان بذارن. حکومت کردن و بی‌آنکه ریشه بدوانن، محو شدند.

این چیزی که این کتاب به اسم «عشق» توی کله مردم فرو می‌کنه بیشتر به بندهای اتهامات دادگاه لاهه میخوره تا تعریف واقعی عشق!

می‌دونم قراره یک ستاره بدم، می‌دونم قراره خوشم نیاد و می‌دونم هدر دادن وقت و زمانه اما چه کنم که هیت دادن از سرگرمی های مورد علاقه منه. به شدت هم کنجکاوم بدونم چقدر بده

صد و دوازده صفحس که فقط دارن خبر مرگ یکی رو به همدیگه میدن😕

صد و دوازده صفحس که فقط دارن خبر مرگ یکی رو به همدیگه میدن😕

اول مامورین را پراکنده کرد به اطراف جهت اخذ مالیات؛به جان زارعینی که دو سال است حاصلشان را ملخ خورده و بوی نان گندم را نشنیده‌اند افتاده،رعیت خواهش مهلت نمود.مهلت دادند؟بلی؛پنجاه شصت نفر را به گلوله تفنگ کشته و چند نفر هم از ترس خود را به چاه و قنات خرابه ها انداخته،از حسرت نان جان دادند.مابقی تا به حال به قدر ۲۵۰ نفر دخترهای عزیز خود را به ترکمان ها فروختند تا چهل پنجاه تومان وجه مالیات را به سرکار شجاع الدوله بدهند

حکایت اسکندر و فتوحاتش تو ضرب المثل خشت اول گر نهد معمار کج، تا ثریا میرود دیوار کج خیلی خوب توصیف شده. یک ماه از مرگش نگذشته مسابقه کی زودتر می‌تونه سقف رو روی سر بقیه خراب کنه شروع شد!! عمر امپراتوریش از عمر خودش کوتاه تر بود

امیدوارم یه توییستی چیزی این وسط وجود داشته باشه چون خیلی داره فن فیکشن طور پیش می‌ره!

اینقدر سند و مدرک از سلسله های باستانی کم و پراکندس که رسماً تاریخ نویسی دربارشون به حالت «حدس بزن و دعا کن درست باشه» درومده!
مورخ درونم داره دیوانه میشه😞

جالبه اینجا کوروش اول و کمبوجیه اول (بردیا رو یه جاهایی حساب میکنن یه جاهایی نه) رو جزو هخامنشایان حساب نکرده و جزو سلسله چیش پیشان گذاشته و شروع سلسله هخامنشیان رو با داریوش اول گرفته. در واقع میگه داریوش اول کامل نسل سلسله چیش پیش ها و کوروش کبیر رو برانداخت و از بین برد و سلسله خودش رو بنیان گذاشت. اصلا هم نمیگه داریوش داماد کوروش بود یا پسر عمو بودن یا هیچ ارتباط خونی نزدیک داشتن

خیلی این کتاب رو دوست دارم ولی ای کاش کنارش اسامی فارسی هم بود. پدرم درومد هی باید برای هر اسم سرچ گوگل بزنم ببینم کی میشه. آخه Teispid کجا چیش پیشان کجا!! Xerxes کجا خشایار شاه کجا!!!!😞

جالبه طبق جدیدترین یافته های باستانشناسی که تو این کتاب آورده شدن، اکثر اطلاعاتی که تو کتاب تاریخ مدارس (حتی رشته انسانی!) و باور عموم مردم درباره مادها وجود داره کلا دیگه قابل استناد نیستن!!!
ماشاالله به آپدیت بودن بخش تاریخ باستان آموزش و پرورش!!!!

یه بنده خدایی می‌گفت حتی مطالعه و تحلیل بازی های استاد بزرگ های شطرنج شوروی هم دیگه بدرد بازی های الان نمیخوره بعد نمونه بازی‌‌ای که این کتاب داره تحلیل می‌کنه برای اواسط قرن نوزدهه...😐😅

خاورمیانه یه کاری با مغز من کرده که اصلا نمیتونم با مشکلات شخصیت های تخیلی ساکن کشورهای جهان اول همزاد پنداری کنم😕 ناخودآگاه همه چیز تو ذهنم مسخره و دم دستی و الکی گنده شده میشه😞

کتابش اصلا جلو نمیره😭 اگه دراپ نکنم اسلامپ میشم و اگه دراپ بکنم افسردگی میگیرم که چرا تمومش نکردم

شبی که آخرین قطار بیمارستانی روسیه داشت آماده رفتن میشد، زیر نور رنگ پریده چراغ ایستگاه اشباح عجیبی دیده شدند که در امتداد سکوها می‌خزیدند. نزدیکتر آمدند و وحشتزده متوجه شدیم که هشت افسر روس مبتلا به تیفوس هستند که لباس خاکستری بیمارستان به تن دارند و از ترس اینکه مبادا جا بمانند و به دست بلشویکها شکنجه یا کشته شوند، چهار دست و پا در دل برف از بیمارستان تا ایستگاه خزیده بودند به این امید که قطاری آن ها را با خود ببرد

یکی از وحشتناک ترین جنبه های ترور سرخ بی حساب و کتاب بودنش بود. احتمال داشت که نیمه های شب زنگ در خانه هرکسی را به صدا در بیاورند. بلشویک ها ترور را بعنوان جنگ داخلی با ضد انقلاب توجیه می‌کردند اما هیچگاه مشخص نکردند که مقصودشان از ضد انقلاب کیست. در واقع ترور برخاسته از ترس بیمارگونه خود رژیم بود که گرداگردش را دشمنان کین‌خواهی قرار گرفته‌اند که دست به دست هم داده‌اند تا سرنگونش کنند

همه طبعاً گمان می‌کردند که رژیم بلشویک ها به سبب ضعف های درونی‌اش سقوط خواهد کرد، بنابراین هیچکس برای تسریع آن کاری نکرد. کمیته‌ی نجات روسیه و انقلاب، پشت سر خود هیچ نیروی واقعی نداشت و طرح های ایجاد یک دولت سوسیالیستی رقیب هرگز به اجرا درنیامد.

این ها کودکان ما هستند، آینده سازان زندگی ما. در چشم آنان جان آدمی بی مقدار است، اما آدمی زیباترین و ارزشمندترین آفریده‌ی طبیعت است.
«پایان جلد اول»

فرمان شماره یک به توده‌ی سربازان غرور تازه‌ای بعنوان شهروندان برابر با افسران داده بود و این وضع خیلی زود به بر هم خوردن هرگونه نظم و انظباط جدید انجامید. بعضی سربازان از جنگیدن به مدت بیش از ۸ ساعت در روز امتناع می‌کردند و مدعی حقوق یکسان با کارگرها بودند. بسیاری از ادای احترام به افسرها امتناع می‌کردند یا به جای آنان افسرهای برگزیده خود را قرار می‌دادند. ترساندن افسرها عادی شده بود

وقتی تنها چیزی که باقی مانده بقاست، آیا خوردن مردگان یک ضرورت است یا خیانتی وحشتناک؟ آیا مردگان آخرین فداکاری‌اند یا آخرین خیانت؟
دو راهی اخلاقی هولناکی که هیچوقت نمی‌خوام در معرضش قرار بگیرم!

دهقانان و کارگران عادت داشتند که قدرت را مبنی بر سلطه اجتماعی و زور بدانند تا بر اجرای قانون. آن ها انقلاب را عمدتاً فرصتی برای کسب خودمختاری و برگرداندن اوضاع به ضرر اربابان سابقشان می‌دانستند تا فرصتی برای بازسازی نظام قدرت براساس اصول قانونی همگانی. برای مردم مجازات در اولویت بود نه قانون اساسی.

شما ستمکاران بر خود بلرزید، دوران‌تان به سر آمده
زیرا اکنون مورد نفرت دوست و دشمنید!

دویست و پنجاه هزار نفر سرباز روس تو کمتر از یک ماه کشته شدن بعد واکنش گراند دوک نیکلا به پیام تسلیت فرانسوی ها چی بود؟ «خوشحالیم که برای متحدان‌مان این چنین از خودگذشتگی نشان داده‌ایم»!!
به همین سادگی! به همین بی رحمی! انگار نه انگار ۲۵۰ هزار انسان مردن!

«ما از اموال شما خبر داریم چون روزی خود جزو اموال شما بودیم. عمویم را با یک سگ تازی تاخت زدید...»

Everything that threatens us in the sea has its counterpart on land, with less of the gravity-defying freedom the water offers. So what could have driven us away?
Nothing more nor less than an equal. One whose mastery of the waters outpaced our own, and left us with the choice to flee as predators, or to live as prey.

نمیدونم چه مرضیه که باوجود ترس و نفرتم از اقیانوس و دریا، نشستم همچین کتابی می‌خونم😕

جنبش های فاشیستی اروپای بین دو جنگ را بیشتر آن عناصر لمپن حمایت می کردند که در نتیجه‌ی مدرنیزاسیون و اصلاحات، موقعیت ناچیزشان را در سلسله مراتب اجتماعی از دست داده بودند یا بیم آن داشتند که از دست بدهند:
دهقانان آواره‌ای که در لباس کارگران فصلی وارد شهرها می‌شدند، فروشندگان خرد و پیشه‌ورانی که رقابت با شرکت های بزرگ آن ها را از میدان به در کرده بود،

یادت باشد پسر یادت باشد و قسم بخور که تلافیش را سر تزار دربیاوریم. دیدی که چقدر خون ریخت ندیدی؟ پس قسم بخور پسر! قسم بخور!
بدان که دیگر خدایی نیست. تزاری نیست.