Zahra’s Reviews > تراژدی مردم انقلاب روسیه ١٩٢٤-١٨٩١ > Status Update

شبی که آخرین قطار بیمارستانی روسیه داشت آماده رفتن میشد، زیر نور رنگ پریده چراغ ایستگاه اشباح عجیبی دیده شدند که در امتداد سکوها می‌خزیدند. نزدیکتر آمدند و وحشتزده متوجه شدیم که هشت افسر روس مبتلا به تیفوس هستند که لباس خاکستری بیمارستان به تن دارند و از ترس اینکه مبادا جا بمانند و به دست بلشویکها شکنجه یا کشته شوند، چهار دست و پا در دل برف از بیمارستان تا ایستگاه خزیده بودند به این امید که قطاری آن ها را با خود ببرد

یکی از وحشتناک ترین جنبه های ترور سرخ بی حساب و کتاب بودنش بود. احتمال داشت که نیمه های شب زنگ در خانه هرکسی را به صدا در بیاورند. بلشویک ها ترور را بعنوان جنگ داخلی با ضد انقلاب توجیه می‌کردند اما هیچگاه مشخص نکردند که مقصودشان از ضد انقلاب کیست. در واقع ترور برخاسته از ترس بیمارگونه خود رژیم بود که گرداگردش را دشمنان کین‌خواهی قرار گرفته‌اند که دست به دست هم داده‌اند تا سرنگونش کنند

همه طبعاً گمان می‌کردند که رژیم بلشویک ها به سبب ضعف های درونی‌اش سقوط خواهد کرد، بنابراین هیچکس برای تسریع آن کاری نکرد. کمیته‌ی نجات روسیه و انقلاب، پشت سر خود هیچ نیروی واقعی نداشت و طرح های ایجاد یک دولت سوسیالیستی رقیب هرگز به اجرا درنیامد.

این ها کودکان ما هستند، آینده سازان زندگی ما. در چشم آنان جان آدمی بی مقدار است، اما آدمی زیباترین و ارزشمندترین آفریده‌ی طبیعت است.
«پایان جلد اول»

دهقانان و کارگران عادت داشتند که قدرت را مبنی بر سلطه اجتماعی و زور بدانند تا بر اجرای قانون. آن ها انقلاب را عمدتاً فرصتی برای کسب خودمختاری و برگرداندن اوضاع به ضرر اربابان سابقشان می‌دانستند تا فرصتی برای بازسازی نظام قدرت براساس اصول قانونی همگانی. برای مردم مجازات در اولویت بود نه قانون اساسی.

شما ستمکاران بر خود بلرزید، دوران‌تان به سر آمده
زیرا اکنون مورد نفرت دوست و دشمنید!

دویست و پنجاه هزار نفر سرباز روس تو کمتر از یک ماه کشته شدن بعد واکنش گراند دوک نیکلا به پیام تسلیت فرانسوی ها چی بود؟ «خوشحالیم که برای متحدان‌مان این چنین از خودگذشتگی نشان داده‌ایم»!!
به همین سادگی! به همین بی رحمی! انگار نه انگار ۲۵۰ هزار انسان مردن!

«ما از اموال شما خبر داریم چون روزی خود جزو اموال شما بودیم. عمویم را با یک سگ تازی تاخت زدید...»

جنبش های فاشیستی اروپای بین دو جنگ را بیشتر آن عناصر لمپن حمایت می کردند که در نتیجه‌ی مدرنیزاسیون و اصلاحات، موقعیت ناچیزشان را در سلسله مراتب اجتماعی از دست داده بودند یا بیم آن داشتند که از دست بدهند:
دهقانان آواره‌ای که در لباس کارگران فصلی وارد شهرها می‌شدند، فروشندگان خرد و پیشه‌ورانی که رقابت با شرکت های بزرگ آن ها را از میدان به در کرده بود،

یادت باشد پسر یادت باشد و قسم بخور که تلافیش را سر تزار دربیاوریم. دیدی که چقدر خون ریخت ندیدی؟ پس قسم بخور پسر! قسم بخور!
بدان که دیگر خدایی نیست. تزاری نیست.