Silke Utt’s Reviews > Het onzichtbare leven van Addie LaRue > Status Update

“En hij zegt tegen zichzelf dat als ze gewoon hier blijven, in bed, dat de dag gewoon blijft voortduren. Als hij zijn adem inhoudt kan hij de seconden tegenhoudend de minuten vangen tussen hun verstrengelde vingers.”

Zijn hand glijdt in de hare, en ze hoort het zachte murmelen van de zee. De symfonie die door München schalt. Addie laat haar hoofd rusten op zijn schouder en hoort de regen die valt in Villon, de brassband die speelt in een zaal in Los Angeles en de saxofoonmelodie die door de open ramen van Bourbon Street drijft.” (2/2)