Parnian.K’s Reviews > Khosrow Va Shirin خسرو و شیرین > Status Update

«کدامین سرو را داد او بلندی
که بازش خم نداد از دردمندی؟

کدامین سرخ‌گل را کو بپرورد
ندادش عاقبت رنگِ گلِ زرد؟

همه لقمه، شِکر نتوان فروبرد
گهی صافی توان خوردن، گهی دُرد!»

- صفحه‌ی ۱۶۴

«نخستم باده دادی، مست کردی
به مستی در، مرا پابست کردی

چو گشتم مست، می‌گویی که برخیز
به بدخواهانِ هشیار اندر آویز

بلی، خیزم، درآویزم به بدخواه
ولی آن‌گه که بیرون آیم از چاه

برام عزمم که ره در پیش گیرم
شوم دنبال کار خویش گیرم»

این قسمت: چگونه زن آفرودیت باشیم!! :/

«نمک» در خنده، کاین لب را مکن ریش
به هر لفظِ «مکن» در صد «بکن» بیش!

به صد جان ارزد آن رغبت که جانان
«نخواهم» گوید و خواهد به صد جان!

الحق که عجب پدرسوخته‌ای بوده این شیرین!!!

جهانا، چند ازین بیداد کردن؟
مرا غمگین و خود را شاد کردن؟

غمین داری مرا، شادت نخواهم!
خرابم خواهی، آبادت نخواهم!

تو آن گندم‌نمای جو فروشی
که در گندم جوِ پوسیده پوشی

چو گندم گوژ و چون جو زردم از تو
جوی ناخورده گندم، خردم از تو

ص ۱۱۰

من و زین پس جگر در خون‌کشیدن
ز دل، پیکانِ غم بیرون‌کشیدن

زنم چندان تپانچه بر سر و روی
که «یارب، یا رب»ی خیزد ز هر موی

مگر کآسوده‌تر گردم در این درد
تنورِ آتشم لَختی شود سرد

ز بحرِ دیده چندان دُر ببارم
که جز گوهر نباشد در کنارم

۸۷‌

شیرین خطاب به نقاشی چهره‌ی خسرو:

«عجب زان صانع صورت‌نمایت
که چون شیرین نشد تلخ از هوایت!

چنین شیرین و دلخواهت چرا کرد
که شیرین را به مهرت مبتلا کرد؟»

-الحاقی، صفحه‌ی ۶۴

طبایع، جز کشش کاری ندارند
حکیمان این کشش را عشق خوانند

گر اندیشه کنی از راه بینش
به عشق است ایستاده آفرینش❤️

- صفحه‌ی ۳۴

«نظامی اِکدِشی* خلوت‌نشین است
که نیمی سرکه، نیمی انگبین است

ز طبعِ تر، گشاده چشمه‌ی نوش
به زهدِ خشک، بسته بار بر دوش»


*اکدش بر وزن کشمش، حیوان دو تخمه که پدر از جنسی و مادر از جنسی دیگر باشد، مانند استر.