Latif Joneydi > Status Update

زمانِ روایتِ داستان دومی هم پیش از انقلابه و باز هم راوی اول شخصِ کودک. داستانِ جشنِ حکومتی ای که توش بچه ها به طمع سینمای مجانی باطوم میخورن و بعد تو مدرسه هم معاون سَرِ خنده بچه ها خطکِش-کُششون میکنه. نیمه اولش که به جستجوی سینما و دنبال کردنِ دزدِ بی نوایِ کفش گذشت واقعا داستان بود با عناصرِ رواییِ خوب ولی تکه دوم و پایان بندی جز زبان و لحنِ قابلِ قبول ، فُرم و ساختارِ داستانی نداشت و شعاری بود.
دومی که هیچ.