ELNAZIOR ( Realm.Of.Ella)’s Reviews > A Silent Sorrow: Pregnancy Loss - Guidance and Support for You and Your Family > Status Update

ترم دوم بودم و هیچ وقت قیافه‌ی خانم و آقایی که بهشون گفتن نتیجه آمنیوسنتز اینه که جنین مبتلا به داونه رو یادم نمی‌ره و به خاطر قانون ایران برای سقط، نهایتا تا فرداش وقت داشت که تصمیم بگیره می‌خواد سقط کنه یا بچه رو نگه‌داره. تصمیم خودش به شدت سخت هست، اینکه فرصت چندانی برای فکر و تصمیم‌گیری ندارن هم که دیگه بدتر🤦🏻‍♀️

این قضیه به دنیا اومدن نوزاد مرده هم غم انگیزه💔
فکر کنین خانمی ۴۰ هفته بارداری رو کامل گذرونده، درد زایمان هم کامل کشیده و نوزاد از قبل مشخص شده که IUFD شده و اینجا برای منی که قراره زایمان بگیرم هم خیلی خیلی سخته چون نمی‌تونم بهش امید بدم که در عوض این دردها قراره کوچولوت رو بغل کنی🤧

جالبه که بیشتر اوقات غم و اندوه پدرها توی این بحث ندید گرفته میشه، مثلا وقتی خانمی جنینش رو از دست داده،چیزی که همیشه میپرسیم اینه که مادر چطوره و چطور داره کنار میاد(جسمی و روانی)؟ و این جمله که پدر حال روانیش چطوره رو کمتر کسی اهمیت میده 💔
البته ارتباطی که مادر با کودک گرفته و رشد دادنش توی بدنش اصلا قابل مقایسه با پدر نیست ولی اینم مهمه و خوبه که حواسمون باشه که پدرها هم ممکنه احتیاج به کمک داشته باشن

وقتی خودم موقع خوندنش بدون داشتن هیچ تجربه‌ی مشابه باعث می‌شه گریه‌م بگیره واقعا چطور می‌تونم به مامانی که جنینیش رو از دست داده حرف بزنم آخه🥲 ارتباط با آدما حالت عادیش سخته دیگه چه برسه مادری که نوزاد یا جنینش رو از دست داده 😭💔
چندین بار تو بیمارستان کیس اینجوری دیدم ولی هر بار هنوز خودم گریه‌م میگیره😭