Hannah Gordts’s Reviews > Dagen van glas > Status Update

Mijn gedachten zijn niet waar ik ben en dat vind ik zonde. Ook deze dag komt nooit meer terug.

Ik heb nooit begrepen waarom je bloemen af zou willen snijden en in een vaas zetten. Alsof je de dood in huis uitnodigt.
…
Sorry is een flutwoord, een automatisch reactie. Neem dan een woord als helaas: dat valt tenminste nog met zichzelf samen.

Dat ze door het bos liep en dat de bomen haar omringden als vragen.
Maar hoe kun je een boom antwoord geven?
Misschien door heel lang stil te staan.
Dat zou een mooi project zijn.

Je hebt gelijk, ik houd teveel voor mezelf. Eigenlijk ben ik precies andersom: het is alsof er geen scheiding tussen mij en de wereld bestaat, alsof mijn huid alles doorlaat. Ik kan me niet een beetje afsluiten. Het is open of dicht. Dicht is veiliger.

Het is vreemd dat gedachten pijn kunnen doen. Ik probeer een cirkel om me heen te trekken, daarbinnen te blijven. Dit huis. Het bos. De dagen hetzelfde te laten verlopen.
Het bos troost me. Van mensen word ik zenuwachtig.
Van jou niet, denk ik, maar ik kan het niet nu. Je snapt het wel.

Soms strijkt mijn arm langs een tak, soms strijkt een tak langs mijn arm. Soms wou ik dat ik een boom was. Dan kon ik alles gewoon rustig voelen. De goede gedachten bewaren, de slechte tussen haakjes zetten en later nog eens bewaren, als je er weer tegen kan.

Misschien kan ik vangen wat ik zie. Zien is een ander woord voor blijven. Kijken gaat voorbij.

Verdragen is een onderschatte deugd.