madzia’s Reviews > Pustynia Tatarów > Status Update

jednak dwudziestowieczna książka to zawsze potrafi zniszczyć człowiekowi życie przez trzy zdania, których sens pozostaje nie do końca jasny, a na dodatek dotyczą bohaterów, których znasz od pięciu stron (po raz pierwszy właśnie zapisałam na marginesie "strzelam do siebie", nie jest dobrze)

Póki co doskonale się czyta; pachnie "Czarodziejską górą", a to jest to, co tygryski lubią najbardziej (akcji brak, dużo typiarzy siedzi w odizolowanym miejscu i czeka nie wiadomo na co – do tego z posypką przemyśleń o świecie)

Tylko główny bohater nazywa się Giovanni, a ja mam już trochę paranoję jak widzę w książce jakiegokolwiek Janeczka