Daisy’s Reviews > Studium zatracenia > Status Update

Mam wrażenie, że wymazałam początek ich relacji z pamięci. Jakby Effy ogarnij się trochę proszę cię.

"Jedynym powodem, dla którego coś ma sens, jest to, że się kończy[...]"
"A co, jeśli koncept stałości jest czymś naprawdę przerażającym? Strach przed morzem to strach przed wiecznością... bo jak można wygrać z czymś tak nieustannie trwającym. Tak rozległym i głębokim.[...]"

"Twarz Effy zapiekła z gorącą. Była zbyt zdenerwowana i zawstydzona, aby powiedzieć choć jedno słowo w swojej obronie. Za to Preston wydał z siebie zdławiony dźwięk i zmarszczył brwi z oburzeniem - choć nie, to była złość. Jeszcze nigdy nie widziała, żeby wyraz jego twarzy zmienił się tak szybko."

"Spędziła całą ostatnią noc, myśląc o tym, że to jej imię było zapisane na marginesach tamtej kartki, schludnym, precyzyjnym pismem Prestona. Effy. Effy. Effy. Effy. Effy."
Niewątpliwie Preston wzoruje się na Cardanie... 🤭

"Effy nienawidziła tego, że nie potrafiła odróżnić dobra od zła, bezpieczeństwa od zagrożenia. Jej strach przeobrażał cały świat. Patrzenie na cokolwiek było jak próba dostrzeżenia odbicia w rozbitym lustrze. Wszytko wyglądało na wypaczone, dziwne i w kawałkach."

"A poza tym nie trzeba czegoś kochać, aby się temu poświęcić"