Alireza Farahani’s Reviews > Counseling Adolescents Through Loss, Grief, and Trauma > Status Update

در فرهنگ‌های جمع‌گرا، مانند فرهنگ ایرانی، سوگ اغلب به‌صورت جمعی و با آیین‌هایی مانند مراسم چهلم یا عزاداری‌های عمومی تجربه می‌شود.
این آیین‌ها به ‌عنوان فرصتی برای تقویت حمایت خانوادگی و اجتماعی عمل می‌کنند.

زمینه‌های فرهنگی و خانوادگی نقش مهمی در نحوه واکنش کودکان به فقدان ایفا می‌کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که هنجارهای مذهبی و سنت‌های خانوادگی شیوه ابراز غم را تعیین می‌کنند و مشاوران باید به این شرایط توجه داشته باشند.

والدین می‌توانند با فرزندان خود درباره مرگ به‌ صورت متناسب با سن آن‌ها صحبت کنند، مثلاً با استفاده از داستان‌های ساده یا بازی‌های آموزشی برای کودکان خردسال، که به آن‌ها کمک می‌کند مرگ را به‌عنوان بخشی طبیعی از زندگی بپذیرند.

مدارس به دلیل دسترسی گسترده به کودکان و نقش آن‌ها به‌عنوان مراکز اجتماعی، محیطی ایده‌آل برای پیشگیری اولیه هستند.
برنامه‌های آموزش مرگ می‌توانند با کاهش اضطراب، پیشگیری از خودکشی، و ارتقای هوش عاطفی، به دانش‌آموزان کمک کنند.

روش‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی می‌توانند به کاهش اضطراب در کودکان داغدار کمک کرده و مهارت‌های لازم برای واکنش بهتر به تجربه‌های منفی را در آن‌ها پرورش دهند.

مداخلات سوگ، اگر به‌ صورت زودهنگام اجرا شوند، می‌توانند از بروز مشکلات جدی روان‌شناختی جلوگیری کرده و به کودکانی که با احساسات پیچیده‌ای نظیر غم، خشم یا گیجی مواجه هستند، کمک کنند تا این احساسات را به شیوه‌ای مؤثر مدیریت کنند.

در شرایط سوگ و بحران، مداخلات روان‌شناختی و اجتماعی به‌عنوان ابزارهای کلیدی در تسهیل فرآیند بهبودی دانش‌آموزان نقش مهمی ایفا می‌کنند.