Ellen Chrys’s Reviews > Το χρώμα της αγάπης δεν είναι πάντα κόκκινο > Status Update

Τα λάθη μου ήταν κι αυτά μέρος της ύπαρξής μου.
Τα αγαπούσα όπως τον εαυτό μου, γιατί μέσα απ' αυτά τον γνώρισα.

Η ματιά τους δεν είναι τωρινή.
Είναι η ματιά της μάνας, της γιαγιάς, της προγιαγιάς.
Βγαίνει απ' το παρελθόν, γίνεται παρόν και θα γίνει μέλλον.
Δεν είναι τα μάτια τους αυτά που με κοιτάζουν.
Ούτε η φωνή τους που γίνεται κατάρα.
Είναι τα μάτια κι η φωνή του παρελθόντος που διαπερνά τις γενιές σαν το παλιό νανούρισμα, σαν το δημοτικό τραγούδι, το λαϊκό χορό.
Και γίνεται συνήθεια η διχρωμία του κόσμου. Άσπρος ή μαύρος.

Ποιος καθορίζει την έννοια "δικός"?
Είναι οι τύποι, τα χαρτιά, οι δεσμοί του αίματος, τα συναισθήματα.
Και πάντα παρούσα η άποψη της κοινής γνώμης να ορίζει και να καθορίζει τι απ' όλα σε χαρακτηρίζει δικό μου, δικό σου.
Κάποτε ανακαλύπτεις πως ο δικός σου είναι ο πιο ξένος απ' όλους τους ξένους.
Είναι ένα από τα πικρά εδέσματα της ζωής.

Τα καλά νέα βραδυπορούν.
Τα κακά τα διακρίνει μια σβελτάδα.
Τρέχουν να ποτίσουν το δέντρο της δυστυχίας.
Να θρέψουν τους πεινασμένους.
Να σκιαγραφήσουν πρόσωπα δυστυχισμένα, ανήσυχα και ψευτοανήσυχα.
Να ανοίξουν τις πόρτες των σπιτιών να βγουν οι θρήνοι, τα αναθέματα, τα λόγια τα φωναχτά και τα ψιθυριστά.

Η ζωή κι ο θάνατος δε μας ρωτούν.
Είμαστε τόσο ανελεύθεροι στις μεγάλες ελευθερίες!

Αγαπηθήκαμε με τη λαχτάρα των διψασμένων για νερό.
Τον πόθο των στερημένων.
Το τραγικό πάθος των ανθρώπων που ξέρουν πως την επόμενη στιγμή δε θα ζουν για ν' αγαπηθούν ξανά.

Οι άνθρωποι περνούσαν δίπλα μου σαν γκρίζες σκιές σκίζοντας τα πέπλα της ομίχλης που αυτόματα ξανάκλειναν πίσω τους.
Η μοναξιά προσωποποιημένη, συλλογίστηκα.

Μόνο ο έρωτας είναι εκείνος που δε συγχωρεί και δε συγχωρείται λοιπόν?

Αναρωτήθηκα πως μπορούσαν να υπάρχουν τόσο αντιφατικά στοιχεία μέσα στον ίδιο άνθρωπο.
Την πιο τρυφερή και την πλέον σκληρή.
Ο ονειροπόλος ρομαντισμός με τα αναίτια δάκρυα να συμπορεύεται με μια ανελέητη σκληρότητα.
Προνόμιο της εφηβείας τούτο το συνονθύλευμα.

Μέσα σε μια σκηνή να γίνω περιθώριο.
Για να περάσουν τα νιάτα.
Η καρδιά να σαρωθεί, τα συναισθήματα να λεηλατηθούν και να μείνει μόνο ένα ηλίθιο αποχαυνωμένο χαμόγελο.
Σημάδι περήφανης αυταπάρνησης και θυσίας στο βωμό της νιότης.
Ποτέ!