Pardis’s Reviews > سهراب‌کُشی > Status Update

_ما و هر کسی در این راه است؛ و چون به رفتن از رنجِ این جهان برهیم،شادی چرا نکنیم؟
آری مرا چون بروم، جشنی سازید که به گوشم خوش تر؛ چغانه گوسان، از جهانی مویان!
_گیو:چه می‌خواستم بود و کی‌ام! چه ویرانه‌ها ساختم در بهای آزادی! چه اندازه خون ریختم پای زندگی؛ که می‌شد نریخت اگر روزگار را خردی بود! اگر جای هرکه ریشه بریدم، درختی می‌کاشتم،اینک باغی بزرگ بر ساخته بودم!

_بدرود گویید با جوانمردی، که پیش از سهراب مرد!

_چرا هر نیک را به بَد میگیریم؛ از آن نیست که همواره بد دیده‌ایم؟

_رستم:خود را بینا شمردیم بر همه چیز ؛ و خرد به ما می‌خندید! نادان آن که شیوه زند به گیهانِ شیوه زن!

هژیر: نیندیشیدی از سرانجام جنگ با مردان؟
گردآفرید: شما سرانجام جنگ با زنان دیدید با دیدگان خود! توران گواهان بودند؛ که چه آسان بردم بِدان که باختم!
واروی شما پیلتن، که آسان باختید بدان که بردیدش!
کاش سپید دژ ته گیتی بود؛و تو از آن فراتر نمی‌شدی سهراب!