M.rmt’s Reviews > غزلیات سعدی > Status Update

دلم از پختن سودای وصال تو بسوخت
تو من خام طمع بین که چه سودا دارم

رفتی و در رکابت دل رفت و صبر دانش
باز آ که نیم جانی بهر نثار دارم

از سوختن خسته شدم ای روزای انتظار لطفا تموم شید.

هر که بپرسد ای فلان حال دلت چگونه شد
خون شد و دم به دم همی از مژه می چکانمش

بارها در دلم آمد که بپوشم غم عشق آبگینه نتواند که بپوشد رازش

سروی چو تو می باید تا باغ بیاراید
ور در همه باغستان سروی نبود شاید

سعدی ار عشق نبازد چه کند ملک وجود
حیف باشد که همه عمر به باطل برود
**********************
من مانده ام مهجور ازو درمانده و رنجور ازو
گویی که نیشی دور ازو در استخوانم می رود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود

ناچار هر که صاحب روی نکو بود
هر جا که بگذرد همه چشمی درو بود
ای گل تو نیز شوخی بلبل معاف دار
کانجا که رنگ و بوی بود گفت و گو بود

طمع از دوست نه این بود و توقع نه چنین
مکن ای دوست که از دوست جفا نپسندند
ما همانیم که بودیم و محبت باقی ست
ترک صحبت نکند دل که بمهر آکندند

مرا به عاقبت این شوخ سیمتن بکشد
چو شمع سوخته روزی در انجمن بکشد

سعدی نظر از رویت کوته نکند هرگز
ور روی نگردانی در دامنت آویزد