Marianna’s Reviews > Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję > Status Update

Nie wyobrażam sobie, po prostu nie wyobrażam sobie tego. Myślę co bym zrobiła, gdyby to moja mama błagała o śmierć i koniec cierpienia, wyła jak długo jeszcze to potrwa, nie wyobrażam dobie tego, to nie ma prawa istnieć.

Ciekawa jestem jak pisze się taki zbiór myśli, bo chyba nie mogę tego nazwać memoir ani reportażem tym bardziej, i decydować się na wydanie swojego tekstu, opisując bezspośrednio i w szczegółach swoją rodzinę. Ciężkie to są rzeczy, i nie potrafię zrozumieć dlaczego autor chce się tym dzielić z czytelnikami, obcymi ludźmi.

"Tata do­sta­je pół szklan­ki coli zero, wy­pi­ja ją dusz­kiem i mówi:
– Oooje­ezu­uu.
– Co? Nie­do­bre? Dobre?
– Jezu, każde pie­nią­dze!
Wy­obra­żam sobie, że coca-​cola za­miast tych swo­ich świą­tecz­nych mi­ko­ła­jo­wych robi taką wła­śnie re­kla­mę."

Dziwnie się czyta część drugą, mając zerowe pojęcie o Lemie i Dicku.

" Myślę o swoim umie­ra­ją­cym ojcu nie­mal nie­ustan­nie. Nie­mal. Cza­sa­mi za­po­mi­nam, że nie po­wi­nie­nem za­po­mi­nać, że umie­ra, i nie myślę o nim przez chwi­lę, przez kwa­drans, przez go­dzi­nę, pół­to­rej. A potem sobie przy­po­mi­nam, do­pa­da mnie po­czu­cie winy i wy­rzu­ty su­mie­nia i znów o nim myślę. "

"Jak ja mam to pisać? No więc niech bę­dzie, że będę pisał tak, jak się ze mnie leje. (...) My­śli­my prze­cież ina­czej, pul­sa­ra­mi jakby, bły­śnię­cia­mi, zwi­nię­cia­mi, my­śli­my wiele myśli naraz, nie­któ­re myśli są mgli­ste, inne mają z kolei wrza­skli­we ko­lo­ry albo ko­mik­so­we kon­tu­ry. "