Μιχάλης Παπαχατζάκης’s Reviews > Το Ισραήλ, η Παλαιστίνη και η ειρήνη > Status Update

Εάν το Ισραήλ παρέμενε, προσκολλημένο στο στόχο του "μεγάλου Ισραήλ", εάν εξακολουθούσε να καταδυναστεύει και να ταπεινώνει τους Παλαιστινίους προσπαθώντας να τους μετατρέψει σε πειθαρχημένους υπηκόους μέσα στα επεκταθέντα σύνορά του, τότε η επαναστατικότητά τους θα αυξανόταν μέχρι του σημείου να ενωθούν -μαζί με άλλα αραβικά έθνη- κάτω απ' την πράσινη σημαία της απόγνωσης που κραδαίνει το εκστασιασμένο φονταμ.Ισλάμ.

200«Την ισραηλινή νίκη, στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967, διαδέχτηκαν μερικά χρόνια ευφορίας, κατά τη διάρκεια των οποίων οι κυβερνήσεις μας δεν αναγνώριζαν ούτε καν την ύπαρξη ενός παλαιστινιακού λαού, απαιτώντας από τους Παλαιστίνιους να ξεχάσουν την εθνική τους ταυτότητα και να παραδώσουν στην κυριαρχία μας και την τελευταία σπιθαμή γης.»
«πρόκειται πράγματι για μια τραγωδία κι όχι για ένα γουέστερν με τους κα

Για την νόμιμη βία και την παράκουση εντολών. Ακροδεξιά που θέλει νόμιμη την κτηνωδία. Αφού δεν θέλουν πια την εξόντωσή μας πρέπει να φύγουμε από τα κατεχόμενα. Α ναι; Μόνο τότε; αυτά τα έλεγε το 1989. Επαναλαμβάνει πάντως ότι η πολιτική επέκτασης του Ισραήλ δεν είναι «κλασική» κατοχή εδαφών άλλου.

Η παραβολή του άρρωστου παιδιού. Το ερώτημα τι θα γίνει με τα Κατεχόμενα. Καμία ισραηλινή κυβέρνηση από το 1977 δεν πρότεινε να δοθούν εδάφη για ειρήνη και καμία από το 1949 δεν πρότεινε ειρήνη στους παλαιστίνιους, λέει. Το 1989 που τα γράφει αυτά, ήταν αδύνατο να καταλάβουν στρατιωτικά τα πάντα, γι' αυτό και υπήρχαν ισχυρές απόψεις υπέρ της λύσης Δύο Κρατών. Εκεί είναι η όλη υποκρισία, ντυμένη με ηθική.

Για τα μυθιστορήματά του

Το Κίνημα Ειρήνη Τώρα δεν είναι λέει περιστερές ούτε θεωρεί τους παλαιστίνιους ως καλούς. Υπερ της διχοτόμησης, αλλά οι παλαιστίνιοι να έχουν ανεξαρτησία μετά από χρόνια.
Πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τη νέα εβραϊκή γλώσσα και τη γλώσσα γενικότερα (που μπαίνει το ρήμα κλπ) καθώς και την διάπλασή της όπως τα αγγλικά την εποχή της Ελισάβετ. Καθοριστική η μετανάστευση.

Αναλύει τις τρεις τάσεις που υφίστανται εντός των ισραηλινών. Κατακρίνει την ΟΑΠ. Ανήκει, ο Οζ, στη ρεαλιστική προσέγγιση. Καθαρά σιωνιστής και το λέει. Περιγράφει σε αδρές γραμμές το σιωνιστικό όραμα ως κίνημα εθνικής απελευθέρωσης. Δεν λέει το ίδιο για την ΟΑΠ!

69.«Ο λόγιος επιλέγει συνήθως λέξεις που θα κάνουν το κείμενό του το ίδιο διαυγές με το τζάμι ενός παραθύρου.Η γλώσσα του ποιητή, απ' την άλλη,θυμίζει περισσότερο ένα βιτρό. Ποιος μπορεί να πει ποιο από τα δυο παράθυρα είναι το πιο ακριβές;Και τα δυο είναι ακριβή,το καθένα με τον τρόπο του. Ποιο απ, τα δυο τότε προσεγγίζει περισσότερο τη βεβαιότητα;Η απάντηση εδώ είναι ότι,ως ένα αβέβαιο βαθμό,είναι και τα δυο αβέβαι

Η άποψή του είναι ότι το Ισραήλ θα ξεκινούσε σωστά ("σιωνιστικός σοσιαλισμός"),αν δεν ερχόταν οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος που είχαν γαλουχηθεί στον μικροαστισμό, στους εποίκους από κεντρική Ευρώπη που ήθελαν κανονικό κράτος,με εξουσία,στρατό,ιεραρχία,αν οι σοβιετικοί δεν πήγαιναν με τους άραβες, αν δεν έρχονταν ορθόδοξοι εβραίοι. Θα ήταν λέει μια ιδανική κοινωνία (ούτε κουβέντα για το Απαρτχάιντ). Αν όχι απομόνωση