Amir Sheikhzadeh’s Reviews > بهشت > Status Update

در اینجا خاطره‌ی من از اندیشه‌ام فراتر می‌رود؛ زیرا که بر این صلیب، مسیح چنان درخشنده بود که تشبیهی برای تجسم آن نمی‌توانم یافت؛
اما هر آن‌کس که صلیب خویش را برمی‌دارد تا به‌دنبال مسیح رود، این ناتوانی را بر می ببخشاید؛ زیرا که در این فروغ خیره‌کننده مسیح چون برقی می‌درخشید؛

آن‌کس که در پی صید ماهی حقیقت باشد و ماهیگیری نداند، عبث‌تر از عبث ساحل را ترک می‌گوید؛ (به جای یافتن حقیقت با خطایی تازه برمی‌گردد) زیرا که به هر حال آن‌چنان که رفته است باز نمی‌گردد

قاعدتا باید قسمتی از میل تو (شک دانته) ارضا شده باشد؛ زیرا که در این صورت خود خواهی دید که چرا درخت از شاخه تهی می‌شود (انحطاط در فرقه دومینیکن) و خواهی دید که این اصطلاح لغوی چه معنی دارد که:
"آنجا که نکو فربه توانند شد، اگر روی به گمراهی نبردند."

یکی همت به علم حقوق گماشته بود، و یکی به کلمات قصار، و یکی دیگر به شغل روحانی، یکی در اندیشه‌ی حکومت از راه زور بود و دیگری از راه سفسطه؛
یکی سر بلندپروازی داشت و دیگری هوای بازرگانی؛ یکی مستغرق در لذات جسمانی بود و خویش را از این راه می‌فرسود، و دیگری خود را به دست تن‌آسیانی سپرده بود.

من مائده را فرا روی تو نهادم، و اینک خود، تو راست که در پی خورد آن برآیی؛ زیرا که من همت به کتابت مطلبی چنان مهم گماشته‌ام که می‌باید هوش و حواس خویش را یکسره بدان دهم.

میل دارم که بدانی در چنین موردی اراده و الزام با یکدیگر در می‌آمیزند، و نتیجه این می‌شود که خطاهای ناشی از چنین وضعی را نمی‌توان بخشید.
اراده‌ی مطلق در برابر بدی سر خم نمی‌کند، ولی اراده‌ی بشری کم یا بیش روی به تسلیم می‌برد، زیرا می‌ترسد که با انکار خویش به بدبختی دیگری دچار آید.

چنین پنداشتم که مسافتی از آسمان در شعله‌های خورشید می‌گداخت، و این مسافت را وسعتی چنان بود که هرگز از بارانی یا رودی، دریاچه‌ای بدان پهناوری زاده نشده است.

با این‌همه، آنچه را که از قلمرو مقدس (بهشت) در گنجینه‌ی اندیشه جای توانسته‌ام داد، اکنون مایه‌ی این سرود خویش می‌کنم و بازش می‌گویم.