Sepehr Omidvaar’s Reviews > جلاد > Status Update

پدرم می‌گه آدم‌ها فقط وقتی که نمنی‌تونن چیزی بگن، نقل‌قول می‌کنن.

اما واژه‌ها حق نداشتند اینقدر ملال‌آور باشند.

پس زندگی کردن_ صبحانه، ناهار و شام خوردن، مسواک‌زدن، خوابیدن، کتاب‌خواندن_ در کمال تعجب و تصادفا در این دنیا ممکن بود. ناتالی مانند کسی که چشم باز کند و ببیند شهرش ویران شده و تک‌وتنها میان ویرانه‌هاست، در نهادی که کم‌وبیش دنبال مردار می‌گشت، برای خود سرپناهی زمخت، غذا و آسایش یافته بود.

هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح و آن روز؛هولناک به صرف بودن،هولناک به دلیل نگاه‌های یک‌وری(بدگمان؟ آگاه؟ دانا؟) از طرف مادر و پدرش و نگاه بی‌اندازه مضحک برادش،هولناک به سبب کلمه‌های به‌یادماندنی و اعمال ناممکن به‌یادماندنی،هولناک به علت پرتوی آفتاب و ساعت‌های نفرت‌انگیز سردش؛ بله،هولناک‌ترین لحظه‌ی آن صبح یا هر صبح دیگر در زندگی‌اش زمانی بود که برای اولین‌بار توی آینه به خودش نگاه کرد،به صورت کبود و بدن رقت‌انگیز و گمراهش.

از شروع گفت‌وگوها بدم می‌آد، چون مردم با موذی‌ترین شکل ممکن می‌پرسن چند سالته، اسمت چیه و این روزها چه حسی داری.

برای کسی که برای ادبیات زیادی نادونه و برای نوشیدن زیادی جوون، مهمونی ادبی جذابیت زیادی نداره.