Ahmet Karaca’s Reviews > Sinema İçin Bunca Acıya Değer Mi? > Status Update

kitabı bitirdim. birkaç gündür zorlanmam son sayfalardaki acıklı günlerin, oluşabilecek tesirin habercisiydi belki de, bilemiyorum. her gün hayallerinden uzaklaşan bir adamı dinliyoruz. hastaneyken içinde dolaşan akrep ve yılanlardan söz ediyor. yoksa bu sanatı bir tür arınma olarak görmenin ama arınamamanın bir dile getirilişi mi? bu günce, hayal ile gerçek arasına sıkışmış bir idealistin itirafnamesi.

okuma isteğim azalmadı ama kendimi okuyacak kadar enerjik bulamıyorum...

yolda okuyabildim az biraz. kedilerden, kurusawa'dan ve merhamet söz açılmış. zaman yaratmam, okumam lazım, yaşadığımı hissedebilmek için.

çok özel bir günlük bu. en basit görünen olay ve duruma sinmiş kişisel duygu ve düşünceler. güzel gönülden dökülen pek çok güzel dua. dua edebilmek de bir nimettir bu karanlık dünyada. şunu anladım iyice, mesele onun için hiçbir zaman kamera olmadı. kamera bir arzu nesnesiydi. yaşadıklarını ispat yöntemi, kederine tanıklık bulma yolu. kaygı ve mahzunluk içinde yanan bu ruh için.

sade, gündelik yaşamı anlatımı. sigaraya tekrar başlama hikâyesi. tutkuların ardından gelen o tanıdık hüsran. satırlara sinmiş küçük, içten bir sızı. fazla ilerleyemedim bugün; birkaç sayfa, akılda kalan birkaç izlenim kaldı aklımda
bir de bu uygulama… tek işi var aslında. ama onu bile ağır ağır yapar. insanın okuma hevesini kıran, sabrını incelten bir hantallığı var.

rahatsızım; çok okuyamadım şu iki günde. yaptığı masraflar, üzüm alamayışı, filmde ışığın önemi ve kışın gelişi anılmış; darlıkla sanat yan yana hep (149). ekonomik kriz, çocukluğun ana vatan oluşu ve yunus’tan söz edilmiş; geçim sıkıntısının içinden kadim bir ses (150). her sanatçı ruhlu karakter gibi kendini köyüne, topraklarına ait yabancı.

yolda, iş çıkışı, vardiya sonu; yarı kapalı gözlerim satırları yokluyor, temaşa ediyor. az okuyabildim. çocukluktan erişkinliğe ruhunu saran o inatçı utançtan dem vuruyor; sinema çevresinin ilkesizliğini de anıyor. bir an irkildim: kaderini ve kederini yaşamak istemediğimi anladım. ona dertlendim, kendime acıdım. bir kuzey masalı diye bir film tasarısı varmış; onu da öğrendim.

metinden sıkıldım. benzer temaların tekerrürü mü yoksa sabrımın yetersizliği mi neden, ayrımsayamıyorum. kendisi de adına şikayetnâme demiş. oysa bilirim ki bitimsiz şikayet usandırır insanı. çare, çözüm yoksa sorun da olmamalı ya da ebediyen sükuta sığınmalı. peki ya sükut nasibi değilse insanın?

uluçay’ın ömrü, fiziksel ve ruhsal acılarla yoğrulmuş. idealleri uğruna çektiği sancılar da eklersek yaşamı oldukça dramatik görünebilir; ama insanda bıraktığı şey daha derin: ruhsal anlaşılmamışlık, ince bir hüzün, ağır bir yalnızlık. kaybolmuş bir ruh değil; kaybolmayı itilmiş bir ruh sanki. uluçay biraz da bu.

bir haftadır bölük pörçük şekilde, zaman ayırabildiğim ölçüde okuyorum kitabı. eskisi kadar yoğun bir okuma odağım ve zamanım olmadığından olsa gerek hamlaşmış durumdayım. başlamadan önce tüm filmlerini izlemiş olmam bahsettiği konuları daha iyi anlamamı sağlıyor. yazarın bunca zorluk çektiğini bilmiyordum. bazı yorumlar dramatik, bazıları esrik, bazıları ise travmatik!