Petr’s Reviews > Stoner > Status Update

Hij schepte een macaber en ironisch genoegen in de mogelijkheid dat hij met het beetje inzicht dat hij had weten te verwerven tot de volgende vaststelling was gekomen: dat op lange termijn alle dingen, zelfs het inzicht dat hem dit deed inzien, vergeefs en onbetekenend waren, en uiteindelijk oplosten in een leegte waaraan ze niets veranderden.

<>


Maar algauw bleek ze er alles vanaf te weten.

Maar zelfs als dat wel zo zou zijn geweest, zou ik erin zijn meegegaan toen. Nu ben ik daar niet meer zo zeker van!

«Stoner»

Hij heeft zijn nukken, maar die steken niet vaak de kop op.

«Stoner>>


en zijn wachten was vervuld van een afgrijzen, woede en bezorgdheid, die naarmate de tijd verstreek steeds verder toenamen.

In de schaduwen tjirpten krekels.

Hij had gehoopt dat die kloof na verloop van tijd en met het toenemen van zijn ervaring zou dichten. Maar dat was niet gebeurd. Datgene wat hij diep in zijn binnenste voelde, ontglipte hem volledig zodra hij er tijdens zijn colleges over begon.

Toen, in een stille impuls, boog hij enigszins voorover en raakte met zijn lippen de hare. Edith bracht haar hand wat omhoog naar zijn haar en zo bleven ze even staan terwijl de anderen toekeken. Het was de meest ingetogen kus die Stoner ooit had gezien en het leek de gewoonste zaak van de wereld.

Hij bewoog zijn hand over haar heen. Ze verroerde zich niet. Haar frons plooide zich nog verder. Weer sprak hij, sprak in de stilte haar naam uit. Vervolgens bewoog hij, met vertederende onhandigheid, zijn lichaam boven op haar. Toen hij de zachtheid van haar dijen aanraakte, draaide zij haar hoofd ver opzij en tilde haar arm op om haar ogen af te dekken.

Toen de meeste gasten vertrokken waren, bleef Stoner achter, en toen het rijtuig van Edith kwam, volgde hij haar naar de hal en hielp haar met haar jas. Net voordat ze naar buiten liep, vroeg hij haar of hij de volgende avond bij haar langs mocht komen.

Maar hij bespeurde bij zichzelf geen hevige patriottische gevoelens, en het lukte hem niet de Duitsers te haten.
___________

En hij verwonderde zich over de bitterheid, de vrees, de nauw verhulde haat die hij bij enkele latere dichters van de Latijnse traditie aantrof als ze naar de dood keken, die, hoe vaag ook, een rijk, extatisch eeuwig leven beloofde, alsof de dood en belofte de tijd dat ze leefden verziekten.

Omdat hij laat aan zijn studie was begonnen, voelde hij de noodzaak om te studeren. Soms, ondergedoken in zijn boeken, werd hem duidelijk hoeveel hij nog niet wist, hoeveel hij nog niet gelezen had, en het was gedaan met de sereniteit waarmee hij had gewerkt toen tot hem doordrong hoeveel tijd hij in zijn leven nog had om dat allemaal te lezen, te leren wat hij moest leren.

Hij wikkelde zich in de sleetse dekens en lakens, en blies op zijn handen, zodat hij de pagina's van zijn boek kon omslaan zonder ze te scheuren.