Żuża’s Reviews > Giovanni’s Room > Status Update

„Gdy wró­ci­ła, mia­ła na so­bie su­kien­kę i ele­ganc­kie bu­ty, a wło­sy chy­ba na­wet uta­pi­ro­wa­ła. Mu­szę przy­znać, że wy­glą­da­ła te­raz le­piej, bar­dziej jak dziew­czy­na, jak uczen­ni­ca.”
Coraz ciężej się to czyta przysięgam

Te aesthetic cytaty poprzeplatane są mizoginią: „W kra­ju wy­czuł­bym za­pew­ne spe­cy­ficz­ną ko­bie­cość pa­ni, któ­ra sta­ła przede mną. Tu w naj­lep­szym wy­pad­ku spra­wia­ła wra­że­nie ja­kiejś lo­do­wa­tej lub za­su­szo­nej pa­ro­dii płci.” Albo „Ale nie je­stem prze­cież go­spo­sią – męż­czyź­ni ni­g­dy nie po­tra­fią być go­spo­sia­mi.”

„Gdy już by­ło po wszyst­kim, le­ża­łem w ciem­no­ściach, na­słu­chi­wa­łem je­go od­de­chu i ma­rzy­łem o dło­niach Gio­van­nie­go lub ko­goś in­ne­go, o dło­niach, w któ­rych drze­mie si­ła, mo­gą­ca mnie ze­trzeć na proch i na no­wo ukształ­to­wać.”

„Lecz to nie ba­ła­gan w po­ko­ju prze­ra­żał naj­bar­dziej, ra­czej fakt, że je­go przy­czy­ny nie da­wa­ło się wy­ja­śnić w ża­den zwy­kły spo­sób. Nie cho­dzi­ło bo­wiem o przy­zwy­cza­je­nie, oko­licz­no­ści czy tem­pe­ra­ment, tyl­ko o ka­rę i smu­tek. Trud­no mi po­wie­dzieć, skąd to wie­dzia­łem. Ale wie­dzia­łem od ra­zu.”

„Lu­dzie są peł­ni plu­ga­wych słów. Nie uży­wa­ją ich tyl­ko wte­dy, przy­naj­mniej więk­szość z nich, gdy opi­su­ją coś plu­ga­we­go.”

„Je­śli je­steś zda­nia, że te mi­nu­ty są brud­ne, to istot­nie będą brud­ne, bo nic z sie­bie nie dasz, bo zlek­ce­wa­żysz cia­ło swo­je i je­go. Mo­że­cie jed­nak uchro­nić swo­je ży­cie przed bru­dem, mo­że­cie so­bie na­wza­jem ofia­ro­wać coś, co was uczy­ni lep­szy­mi, na za­wsze, pod wa­run­kiem, że nie bę­dzie­cie się wsty­dzić i ase­ku­ro­wać.”

„Oj­ciec pra­gnął, że­by nic nas nie dzie­li­ło, chciał, abym go trak­to­wał jak rów­ne­go so­bie. Ja na­to­miast tę­sk­ni­łem do zba­wien­ne­go dy­stan­su mię­dzy oj­cem i sy­nem, któ­ry po­mógł­by mi na­praw­dę go po­ko­chać.”