Hadi Beigi’s Reviews > خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم > Status Update

منم، پل / ویران تو پیش از عبور و بعد از عبور

در زندگانی من، آفتاب / نقش ضعیفی دارد / افسوس ساده نبودن، تلخم کرده / وگرنه میگفتم می خندیدید

آه ای نسیم، آه، نمی دانی
روزی
توفان زخوف رویت چشمانم می لرزید
اکنون چو برگ آخر پاییزی
تب کرده ام
در دستهای سرد تو می لرزم
انصاف نیست!
گر می بری، ببر خاکستری را که
بر روی سینه من خفته ست
اما بدان که آفاق را خونین خواهی کرد
وقتی از باغهای چلچله خواهی گذشت
و برگهای سبز جهان را
خواهی لرزاند

داغ است
هنوز داغ است
خاکستری که از تو
بر روی سینه من خفته ست

گر لحظه ای که چشم تو را دیدم چشمم به چشم یک زن دیگر می افتاد
معلوم نیست چه میکردم
شاید
در کهکشان دیگری از روزگار عاطفه ها و بوسه ها می خفتم

اکنون
در آن اتاق کوچک تنها که ماه را در خویش خویش نهان کرده ست / مثل زنی که زیبایی گذشته خود را / شبها چه می کنی؟