Subiektyvnie’s Reviews > Nasz pierwszy rok > Status Update

Tym razem wyjątkowo staję po stronie Gabriela. Kevin nachodząc go, szantażując i naruszając jego cielesność pokazuje swoją niestabilność psychiczną, ewidentnie potrzebuje terapii. To pokazuje idealnie, jak można zatracić się w uczuciu wobec drugiego człowieka i stracić nad sobą kontrolę jeśli przekroczy się pewne granice.

Ale się wkurwiłam. Gabriel zabawił się Kevinem i nazywając rzeczy po imieniu, wykorzystał go, a Kevin był głupi i naiwny, że dawał mu szansę. Eh, to był tak słaby wątek.

Strasznie nie podoba mi się burzliwość relacji Sebastiana i Kevina. Sebastian toczy błędne koło przepraszając Kevina za swoje zachowanie, lecz nie wyciąga z tego wniosków, popełniając cały czas te same błędy. Z kolei Kevin jest bardzo porywczy. Oboje non stop się kłócą, schodzą, dają sobie szansę i wracają do punktu wyjścia. Eh… Seba chyba jest odporny na terapię.

Hm, nie wiem co (jak na razie) myśleć o dzienniku alternatywnej rzeczywistości prowadzonym przez Sebastiana. Sceną coming outu przez ojcem była urocza, ale mam wrażenie, że ten wątek zmierza w złym kierunku, a Sebastian zatraca się w owym dzienniku nie do końca zdając sobie sprawę z tego, jakie to może być dla niego szkodliwe.

Rozmowa Kevina z Sebastianem w aucie była tak niezręczna, że nawet na przyspieszeniu w audio czułam, że przekroczyłam limit cringe’u.

Jeszcze raz usłyszę „przystojniaku” a mój telefon nauczy się latać przysięgam.