Ipack’s Reviews > جزء از کل > Status Update

وقتی می‌شنوم که کسی می‌گوید «دست کم شرافتم رو حفظ کردم» فکر می‌کنم «همین الان با گفتن این جمله از دستش دادی»

«بیرون زدم زیر گریه. عجب وضعیتی! حالا مجبور بودم پول‌دار و موفق شوم تا از به‌هم زدن با من پشیمان شود. ابن هم یک کار دیگر در این زندگی کوتاهی و پرمشغولیت.»

"به نظرم باید بتوانی به آدم‌های زندگی‌ات نگاه کنی و بگویی «من بقایم را به تو مدیونم.» یا «تو بقایت را به من مدیونی.» و اگر نمی‌توانی چنین چیزی بگویی گور پدر همه‌شان. من فقط می‌توانستم به پدرم نگاه کنم و فکر کنم «خب، من به رغم فضولی‌های تو زنده مونده‌م لعنتی.»"

«پس ای قانون‌شکنان، هر کسی که هستید، باید برای بقا رازدار باشید، برای این‌که بتوانید دشمنان‌تان را دور نگه دارید، برای این‌که گیر نظام قضایی نیفتید... این را بدانید: برملا کردن رازها به معنی از دست دادن امنیت است، از دست دادن آزادی، از دست دادن زندگی. حقیقت اول عشق را می‌کُشد و بعد خودتان را.»

انسان‌ها چنان خودآگاه پیشرفته‌ای پیدا کردن که باعث شده از تمام حیوانات دیگه متمایز بشن، ولی این خودآگاه یه فراورده‌ی جنبی هم داشته: ما تنها موجوداتی هستیم که به فانی بودن‌مون آگاهی داریم. این حقیقت به قدری دردناکه که آدم‌ها از همون سال‌های ابتدایی زندگی اون رو تو اعماق ناخودآگاه‌شون دفن می‌کنن و همین ما رو به ماشین‌های پرزور تبدیل کرده، کارخونه‌های گوشتی تولید معنا.

چیزی درونم از این‌که می‌توانم صرفا با بودنم کسی را خوشحال کنم حرص می‌خورد، چون بودنم به هیچ درد خودم نخورده.

فکر می‌کنم تنها دلیل این‌که دوستم دارد این است که در دسترسش هستم _ جای غلط، زمان غلط.

خیلی کم پیش می‌آید کسی به آدم پیشنهادی عملی و به‌دردبخور بدهد. معمولا می‌گویند «نگران نباش» یا «همه چیز درست می‌شه» که نه تنها غیرکاربردی بلکه به شکل وحشتناکی زجرآور هستند، جوری که باید صبر کنی تا کسی که این حرف را به تو زده بیماری لاعلاجی بگیرد تا بتوانی با لذت تمام جمله‌ی خودش را به خودش تحویل بدهی.