Amir Sheikhzadeh’s Reviews > آخرین شمشیر قدرت > Status Update

شمشیرش کنار در قرار داشت، به آن خیره شده، از دست ردن به آن اکراه داشت. با خود فکر کرد، چه حالتی بود که مردها را به طرف چنین اسلحه‌هایی می‌کشید، که آن‌ها را وا می‌داشت بر علیه برادرهای خود از آن استفاده کنن، ضربه بزنند، بکشند و نابود کنند؟
و به خاطر چی؟ دستاوردش چه بود؟ تعداد انگشت شماری از سربازها ثروتمند می‌شدند. بیش‌تر به همان مزارع و دهکده‌‌های فقیرانه‌ای باز می‌گشتند که در آن‌ها بزرگ شده بودند.

متوجه هستی، بهشت برای من چه ارزشی می‌تونه داشته باشه، اگر روزهایم رو به شرمندگی بگذرونم؟

درست می‌گی، تو موفق نشدی؛ نیروهایی که در مقابلت بودن قدرت زیادی داشتن. ولی اینو بدون، فرزند آتر، شکست خیلی وحشتناک نیست. بزدلیِ واقعی اونه که تلاش نکنی.

این‌جا برای هیچ‌کدوم از ما کاری نیست. دنیا عوض می‌شه. امپراتوری‌های جدید به‌جود می‌آن، قدیمی‌ها از بین می‌رن. مسایل یک ملت مثل زندگی انسان‌هاست؛ هیچ امپراتوری و هیچ انسانی نمی‌تونه در برابر زوال مقاومت کنه.

مشکل این جاست که وقتی آدم نتونه فراموش کنه، نمی‌تونه ببخشه.

- مبارزه با اجتناب‌ناپذیر چه فایده‌ای داره؟
- همیشه به من گفتن، تنها چیز اجتناب‌ناپذیر در دنیا مرگه و ما روز به روز تلاش می‌کنیم با اون بجنگیم.

- امیدوارم آرامش رو پیدا کنی، کالین.
- آرامش… مرگ… شاید هر دو یکی باشن.

اما روح به تو می‌گه استوار باش. صداش کوتاهه و به‌راحتی می‌شه دورش کرد. اما به اون گوش بده. چون روح تنها چیزیه که انسان در مقابل تاریکی داره. و فقط با پیروی از صدای روح است که انسان قدرت پیدا می‌کنه، شهامت، وفاداری، دوستی و عشق همه هدیه‌های روح است.

می‌دونی، قبل از این که شاه، شاه بشه من باهاش بودم. وقتی توی کوهستان پسر بچه‌ای تحت تعقیب بود و از دره‌ی مرگ گذشت و رفت توی یک دنیای دیگه. اون موقع جوون بودم. مرد شدنش رو دیدم؛ عاشق شدنش رو دیدم و دیدم که قلب بزرگش یواش یواش مرد. اون همیشه مردی با اراده‌ی آهنین بود. ولی حالا تنها چیزی که ازش مونده، همینه: آهن. قلبش مرده.