Amir Sheikhzadeh’s Reviews > جنگ پیرمرد > Status Update

بخشی از وجودمون که ماها رو انسان می‌کنه اهمیت‌مون پیش آدم‌های دیگه‌ست و اهمیت آدم‌های دیگه واسه‌ی ما. دلم تنگ شده که واسه‌ی کسی مهم باشم. اون بخش از انسانیت دلتنگم می‌کنه.

مثل یه هیولای جهنمی این شهر رو له کردم. دارم کم‌کم به این فکر می‌کنم نکنه واقعا هم هیولا باشم. از چیزی که به‌ش تبدیل شدم می‌ترسم. من هیولام. تو هیولایی . همه‌مون یه مشت هیولای وحشی حرومزاده‌ایم و اصلا نمی‌فهمیم این کارهامون غیرانسانیه.

هیچ ترسی از عواقب نداریم. من همین الان یه چیز زنده و متفکر رو برداشتم و کوبیدم به ساختمون! اصلا ناراحتم نکرد. همین نکته که ناراحت نشدم من رو ناراحت می‌کنه، الن. حتما باید این کارهای ما عواقبی داشته باشه. باید حداقل بفهمیم چه وحشت‌افکنی‌ای می‌کنیم؛ حالا چه دلایل‌مون خوب باشه، چه بد. من اصلا وحشتی از کارهام ندارم. از همین می‌ترسم. از معنای این کارهام می‌ترسم... ادامه دارد

- ای بابا، الن… سه ساعته دارم یه مشت موجود هوشمند رو طوری زیر پا له می‌کنم انگار سوسکند… این مرگمه! با پاهام دارم مردم رو می‌کشم. این… خیلی مسخره‌ست، الن. این مردم اندازه‌شون سه سانتی‌متره. انگار گالیور داره لیلی‌پوتی‌ها رو به فنا می‌ده.
- ما که جنگ‌هامون رو انتخاب نمی‌کنیم.
- الان چه حسی به این جنگ داری؟
- یک‌کم اذیتم می‌کنه. جنگ نابرابریه؛ فقط داریم مردم رو به کشتن می‌دیم.

سربازها اساسا طوری هستند که می‌شود مثل پیچ و مهره عوض‌شان کرد. با این همه، در سطح جوخه و رسته تو جایگزین یک رفیق می‌شوی، جایگزین یک هم‌قطار، جایگزین کسی که همراه با آن‌ها جنگیده و پیروز شده و مرده. این فکر که تو، هر خری که هستی، می‌توانی جای هم‌پیاله و رفیق مرده‌شان را بگیری تا حدی توهین به کسانی است که او را می‌شناخته‌اند.

او دوست من بود. در دورانی کوتاه، محبوبم بود. در لحظه‌ی مرگ، شجاح‌تر از آنی بود که من بتوانم. حاضرم قسم بخورم شهابِ معرکه و زیبایی هم بوده.

وقتی بدن انسان پیر می‌شه، تنها کاری که انجام می‌ده تداوم فرایند پیریه. در نتیجه ما از شرش خلاص می‌شیم. از شر همه‌چیزش. تنها بخشی از شما که نگه می‌داریم، تنها بخشیه که فرسوده نشده… ذهن‌تون، خودآگاه‌تون، نَفْس‌تون.

دفتر ارتش یک غرفه‌ی کوچک بود توی یک مرکز خرید معمولی؛ در یک سمتش فروشگاه نوشیدنی بود و در سمت دیگرش یک سالن خالموبی. بسته به ترتیب ورودت به این سه غرفه، ممکن بود فردا صبحش از خواب بیدار شوی و بفهمی توی بد دردسری افتاده‌ای.

یک توده گوشت و استخوان رو به فساد که قبلا آدم بوده دیگر آدم نیست؛ صرفا یک توده گوشت و استخوان رو به فساد است. آن آدمِ مرده _ رفته به بهشت یا جهنم یا یک جایی یا هیچ جایی. آدم قصابی هم برود فرقی نمی‌کند. وقتی پیرتر می‌شوی، می‌فهمی که هنوز هم حرفت درست است. اما دیگر اهمیتی نمی‌دهی. سرزدن به قبرستان تنها چیزی است که دست آدم را می‌گیرد.