Eric Maas’s Reviews > Als de dieren > Status Update
Eric Maas
is on page 293 of 308
Zevende poort
Een lexicon van onmacht. In poëtisch proza, dat je probeert te verleiden tot de gedachte dat er iets moois, heroïsch aan kleeft. Trap er niet in. De vorm, waarin de bladspiegel de metafoor is voor de splitsing, waarin zich uiteindelijk ook de uitweg laat vinden, gun de jonge moeder. Was het maar zo simpel…
— May 21, 2026 09:53AM
Een lexicon van onmacht. In poëtisch proza, dat je probeert te verleiden tot de gedachte dat er iets moois, heroïsch aan kleeft. Trap er niet in. De vorm, waarin de bladspiegel de metafoor is voor de splitsing, waarin zich uiteindelijk ook de uitweg laat vinden, gun de jonge moeder. Was het maar zo simpel…
Like flag
Eric’s Previous Updates
Eric Maas
is on page 250 of 308
Min broek is te dun voor de lucht op dit uur. De lucht is te dun voor mijn hoofd op dit uur. Mijn hoofd is te vol voor slaap op dit uur.
— May 21, 2026 02:01AM
Eric Maas
is on page 235 of 308
Sterke opening bij het passeren van de Zesde Poort!
— May 19, 2026 08:40PM
Eric Maas
is on page 229 of 308
Als iedere tijd zijn eigen onderwereld heeft, zou de onze ‘angst’ kunnen heten, ‘depressie’ of ‘rouw ‘. ‘Waanzin zelfs. Al is de waanzin slecht het sediment, en is er altijd eerst de eenzaamheid. Diepe, traag stromende eenzaamheid – traag door de zwaarte die ze met zich mee voert, traag door de woordeloze vlakte van het landschap dat ze doorsnijdt, traag stromend onder de kale wind van onze… (p229)
— May 19, 2026 08:33PM
Eric Maas
is on page 227 of 308
Vijfde Poort
Alsof er een landschap ontstaat in de onleesbare tekst, een onderwereld – een driedimensionaal universum van de wanhoop.
Terwijl ik over Mariëns boek dacht, ‘Lexicon van de machteloosheid’…
— May 19, 2026 04:39PM
Alsof er een landschap ontstaat in de onleesbare tekst, een onderwereld – een driedimensionaal universum van de wanhoop.
Terwijl ik over Mariëns boek dacht, ‘Lexicon van de machteloosheid’…
Eric Maas
is on page 172 of 308
In het twijfeldonker van onze kamer werd ik belaagd door gedachten zwart als kraaien, die hun rollende keelklanken in mijn schedel krasten en zwermend hun vleugels om mijn oren wiekten. Ze vlogen zo rakelings langs me heen dat ik de wind door hun veren hoorde suizen, als een scheur in het weefsel van de werkelijkheid. (p172)
— May 16, 2026 08:20AM
