رزی - Woman, Life, Liberty’s Reviews > آخرین شاهدان > Status Update

بیل‌هایمان را برداشتیم و قبر کندیم و گریه کردیم. گفتند: «هرکس گریه کند با تیر می‌زنیم. لبخند بزنید...» مجبورمان کردند لبخند بزنیم... من خم می‌شدم، می‌آمد به صورتم نگاه می‌کرد ببیند می‌خندم یا گریه می‌کنم؟

آنجا جنازه‌ها را از ماشینها خالی می کردیم و روی هم می گذاشتیم. آنها را طبقه طبقه روی هم می چیدیم، یک لایه جنازه، یک لایه ریل‌بند قیرآلود. یک لایه از این، یک لایه از آن... و به همین صورت از صبح تا شب آتش آماده می کردیم. آتشی از... خب معلوم است... از اجساد. میان مرده‌ها، افراد زنده هم بودند و میخواستند چیزی به ما بگویند و کلمات نامفهومی به زبان می‌آوردند. ولی اجازه نداشتیم به آنها نزدیک شویم و دستکم حرفشان را گوش کنیم.

یادم است که پسربچه‌ای دراز کشیده بود و بازویش از تخت آویزان بود و خون از آن جاری بود و بچه‌های دیگر گریه می‌کردند... بعد از دو سه هفته، بچه‌های قبلی را که همه رنگ‌پریده و ضعیف شده بودند به جایی دیگر می‌بردند و بچه‌های دیگری را به آنجا می‌آوردند و غذا می‌دادند تا چاق و سرحال شوند.
پزشکان آلمانی معتقد بودند که خون بچه‌های زیر پنج سال به بهبود سریع زخمی‌ها کمک می‌کند، چون تاثیر جوان‌کنندگی دارد. من بعدها این را فهمیدم.