Sepehr Omidvaar’s Reviews > مرگ به وقت بهار > Status Update

صفحه ۱۸۵ این کتاب خط به خطش شاهکاره.

دلم می‌خواست فرار کنم تا دیگر چشمم به آن موجودی که خودم به این دنیا آورده بودمش نیفتد، چون زندگی غم‌انگیز است، به دنیا آمدن هم غم‌انگیز است.

می‌گفتند سایه مرده به همانجایی بازمی‌گردد که روزی در آن به دنیا آمده بود.می‌گفتند مرگ یکی‌شدن با سایه است. سایه‌ای که آن سال تابستان پیدا شد بی‌شک سایه آن پسر بود. امکان نداشت سایه دیگری باشد،چون زیر آب یکی از دست‌های پسر از تنش جدا شده بود وآن سایه هم فقط یک دست داشت.سایه نه پیکری داشت و نه صدایی، تنها عزم بود واراده که با امواج دست‌به ‌گریبان می‌شد تا از جریان آب زیر دهکده بگریزد.

زنی سر زا رفت و وقتی خواستند دفنش کنند، متوجه آشفتگی جنگل شدند. آن روز عصر هوا طوفانی بود. آسمان غبارآلود بود و هیچ برگی نمی‌جنبید.

آن سوی رودخانه دیگر بوی برگ‌هایی که کرم ابریشم خورده بودند به مشام نمیرسید و حالا دیگر عطر اقاقیا بود و بوی گند کود. بوی مرگ به وقت بهار