Μιχάλης Παπαχατζάκης’s Reviews > Συνάντηση με την ιστορία > Status Update

6/1973 Σιχανούκ. Προστατευόμενος της Κίνας, σύμμαχος των Ερυθρών Χμερ. Τους παραδέχεται. Μιλάει συνεχώς θετικά για τον Τσου εν Λάι. Σαν ευθυγραμμισμένος με τη Θεωρία των Τριών Κόσμων. Πολύ ιδιόρρυθμος και στις εκφράσεις που χρησιμοποιεί.

Γκιάπ 2/69.Οι αμερικάνοι θα χάσουν οριστικά τον πόλεμο τη στιγμή που η στρατιωτική τους δύναμη θα αγγίξει το απόγειό της και που η τεράστια μηχανή που συναρμολογήσανε δενθαέχειπια την αντοχή να κινηθει.Θα τους εξουθενώσουμε,δηλαδή,την ώρα που θα διαθέτουν περισσότερους άντρες,περισσότεραόπλα καιμεγαλύτερες ελπίδες για να νικήσουν.Γιατί όλος αυτός ο πλούτος τους,όλη αυτή ηδύναμή τους,θα γίνει βρόχος γύρωστονλαιμό τους

Θιέου Γενάρης '73. Δικτατοράρα όχι αστεία. Με τα γνωστά: δεν έχω περιουσία, δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για δημοκρατικά ανοίγματα, δεν είμαι ανδείκελο, δεν υπάρχουν κρατούμενοι κι όσοι είναι είναι λίγοι και φονιάδες. Καθολικός παρακαλώ και τελικά μιλάει καλά για τους αποικιοκράτες και την περίοδό τους. Έχει πικραθεί με τους αμερικάνους.

Λε ντουκ Θο«κι έχοντας πάντα μισήσει όλα όσα αυτός αντιπροσωπεύει- την κλεμμένη και άνομα αποκτημένη εξουσία,την αμάθεια,τη διαφθορά,την υποταγή στον ισχυρό, την απάτη- κατέληγες, άθελά σου και θυμώνοντας μάλιστα με την αδυναμία σου, να νιώθεις γι' αυτόν μια ανθρώπινη συμπάθεια.Έμοιαζε τόσο μικρός,τόσο χαμένος,τόσο μόνος!Ήταν το σύμβολο μιας χώρας τσακισμένης,εκμεταλλευμένης,εξευτελισμένης από τα συμφέροντα [τωνΗΠΑ]

Ο Κίσσινγκερ μιλάει πιο πολύ για τον εαυτό του. Βλέπει τις γυναίκες σαν χόμπυ και τον εαυτό του σαν μοναχικό καουμπόυ που αρέσει στους αμερικάνους. Παραδέχεται ότι τον σαγηνεύει η εξουσία. Από πολιτικής άποψης η συνέντευξη είναι πατάτα, αλλά από προσωπικής πολύ ενδιαφέρουσα γιατί εκμυστηρεύεται πτυχές της προσωπικότητάς του που σε έναν πολιτισμένο άνθρωπο θα προκαλούσαν απέχθεια. Νοέμβρης 1972-διαπραγματεύσεις.

28. «Μόλις ο Χένρυ έχωσε τη μύτη του σ' αυτή τη μεριά του κόσμου, η σύγκρουση πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις και ξέσπασε πόλεμος.»
Τρομερό θάψιμο του Κίσσινγκερ στην εισαγωγή. Είναι σωστό όμως να το κάνει ο ίδιος ο δημοσιογράφος;

«Ποιο άλλο επάγγελμα σού επιτρέπει να γράφεις την ιστορία την ίδια ακριβώς στιγμή που πραγματώνεται και να είσαι ταυτόχρονα αυτόπτης μάρτυρας; Η δημοσιογραφία είναι εκπληκτικό και τρομακτικό προνόμιο. Δεν είναι συμπτωματικό το γεγονός ότι αν έχεις επίγνωση του λειτουργήματός σου, σε βασανίζουν άπειρα συμπλέγματα ανεπάρκειας.[...]και στη χειρότερη ακόμα περίπτωση, θα προσθέσεις κάποιο πετραδάκι[...]»