Sepehr Omidvaar’s Reviews > بر قله‌های ناامیدی > Status Update

در پی تقلای دیوانه‌وار برای حل تمام مسئله‌ها، در پی رنج‌کشیدن برقله‌های ناامیدی، در ساعت متعالی مکاشفه در می‌یابید که تنها پاسخ، تنها حقیقت، سکوت است.

آرمان هر کسی باید توقف انسان‌بودن باشد

افسون شعله‌ها خیالی از مرگی پاک و شکوهمند، همچون نور سپیده‌دم، می‌آفرینند. مردن در شعله‌ها، مجرد، همچون سوختن بال‌هایی سبک و آراسته است. فقط پروانه‌ها بر گرد شعله می‌میرند؟ پس آنان که به کام شعله‌های درونشان کشیده می‌شوند چه؟

فسون شعله‌ها خیالی از مرگی پاک و شکوهمند، همچون نور سپیده‌دم، می‌آفرینند. مردن در شعله‌ها، مجرد، همچون سوختن بال‌هایی سبک و آراسته است. فقط پروانه‌ها بر گرد شعله می‌میرند؟ پس آنان که به کام شعله‌های درونشان کشیده می‌شوند چه؟

چرا منفجر نشویم؟ آیا در من نیروی کافی برای به لرزه‌درآوردن جهان نیست، جنونی کافی برای خلاصی از نور؟ آیا آشوب تنها سرخوشی من نیست و بی‌قراری‌ای که به زوالم می‌انجامد تنها لذتم؟ آیا پروازهای من سقوطم نیست و انفجار، عشق من؟ آیا تنها می‌توانم با خودویرانگری عشق بورزم؟

چگونه می‌توانیم همچنان از زیبایی حرف بزنم و درباره زیبایی‌شناسی نظر بدهم وقتی بسیار اندوهگینم، اندوهگین تا سرحد مرگ؟

من تنها کسی‌ام که بی‌امید زندگی می‌کنم، قله قهرمانی و تناقض. نهایت جنون! باید شور آشفته و افسارگریخته‌ام را به فراموشی هدایت کنم و بگریزم از روح و آگاهی. من هم امیدی دارم: امید به فراموشی مطلق. اما این امید است یا ناامیدی؟ آیا این انکار تمام امیدهای آینده نیست؟ نمی‌خواهم بدانم، حتی نمی‌خواهم بدانم که نمی‌دانم. این همه مسئله و استدلال به چه کار می‌آید؟ چرا آگاهی به مرگ؟ این همه اندیشیدن و فلسفه‌ورزی تا کی ادامه دارد؟

فریادی از سر ناامیدی روشنگراته‌تر از هوشمندانه‌ترین تفکرات است و اشک‌ها همواره ریشه‌هایی عمیق‌تر از لبخندها دارند؟

هر کس با رنج خود، که آن را مطلق و نامحدود می‌پندارد، تنهاست.