Kirsten’s Reviews > Het einde van de eenzaamheid > Status Update

Elke dag verwachtte ik een teken van Liz, een brief, een kaart of een telefoontje met een verklaring. Als een schipbreukeling die onophoudelijk aan de knoppen van de radioapparatuur draait in de hoop eindelijk ergens een stem op te vangen. Maar het enige wat ik de jaren daarna van mijn zus opving was ruis.

“Ja, ze zijn een halfjaar geleden overleden”. Het was alsof ik voor elk woord een schep in een stijf bevroren akker moest rammen.

“Ik hield meer van mijn zus dan van wie ook en daar kwam geen verandering in toen ze me jaren later in de steek liet”