Amir Sheikhzadeh’s Reviews > دل تاریکی > Status Update

راستش مقابله با داغدیدگی و بدنامی و کیفر روح از مقابله با گرسنگی دیرپا ساده‌تر است. چنین سخنی تلخ، ولی حق است. این آدم‌ها هم هیچ دلیلی برای کف نفس نداشتند. خویشتن‌داری! به این می‌ماند که آدم از کفتاری که در میان کشتگان آوردگاه پرسه می‌زند توقع خویشتن‌داری داشته باشد. اما این واقعیت در برابرم بود ـ واقعیتی که شعاع آن چشم را خیره می‌کرد.

و چه بگویم از خرافه و اعتقاد و چیزی که اصول نامیده می‌شود، که در برابر باد کاهی بیش نیستند. از دیوسیرتی گرسنگی دیرپا و عذاب دردناک و افکار تلخ و خشونت تیره و خیمه‌گستر آن چیزی می‌دانید؟ اگر نمی‌دانید، من می‌دانم. آدمی برای اینکه درست با گرسنگی بجنگد، باید همه نیروی ذاتی‌اش را به کار گیرد.

آدم‌های دیگر را نگاه می‌کردم و کنجکاو بودم ببینم که وقتی در برابر فتنه بی‌امان نیاز جسمانی قرار می‌گیرند، کشش و انگیزه و قوت و ضعفشان چگونه است. خویشتن‌داری! آخر خویشتن‌داری در برابر چه؟ آیا خرافه بود یا نفرت، صبر، ترس ـ یا نوعی شرف بدوی؟ هیچ ترسی در برابر گرسنگی تاب نمی‌آورد، هیچ صبری آن را از بین نمی‌برد، جایی هم که گرسنگی باشد، نفرت وجود ندارد.

کتاب را توی جیبم گذاشتم. باور کنید که دست کشیدن از خواندن مانند این بود که خودم را از پناهگاه رفاقت قرص و قدیمی بیرن می‌کشم.

او باید این حقیقت را با خمیرمایه‌ی واقعی خودش ببیند. اصول به کار نمی‌آید. همین‌طور هم دانسته‌ها، لباس و حمایل - حمایلی که به یک تکان بند است. چیزی که به کار می‌آید، اعتقاد راسخ است. آیا این قیل‌وقال شیطانی برای من جاذبه‌ای دارد؟ خیلی خوب؛ من می‌شنوم؛ اقرار می‌کنم، منتها صدایی هم دارم و، خوب یا بد، صدای من سخنی است که نمی‌توان آن را خاموش کرد. البته آدم احمق، به سبب هول و هراس و احساسات رقیق، همیشه‌ی خدا در امان است.

کار را خوش ندارم منتها چیزی را که در کار هست خوش دارم، - فرصت برای شناختن خویش. واقعیت وجودی آدم، برای خودش، نه برای دیگران - چیزی که دیگران هرگز نمی‌توانند بدانند. آن‌ها فقط ظاهر را می‌بینند و هرگز نمی‌توانند پی به کنه آن ببرند.

فتح زمین که اغلب اوقات به معنای گرفتن زمین از دست کسانی است که رنگ پوستشان با رنگ پوست ما فرق دارد یا دماغشان پهن‌تر از دماغ ماست، چون نیک بنگریم، چندان کار خوبی نیست. چیزی که مایهٔ نجات آن می‌شود، عقیده است و بس. عقیده‌ای در پس آن؛ نه تظاهر احساسات‌گرایانه، بلکه عقیده؛ و اخلاص در عقیده - چیزی که آدم آن را برپا دارد و در برابرش سجده کند و نذر و نیاز کند به...

کارشان این بود که شیرهٔ جان دیگران را بمکند. همین و بس، به گمانم. آن‌ها فاتح بودند و تنها چیزی که برای فتح لازم است، قدرت حیوانی است. کسی هم که چنین قدرتی داشته باشد، جای نازیدن ندارد، چون قدرتش عارضه‌ای است که از ضعف دیگران ناشی شده است. برای کسب وجهه به هرچه دستشان می‌رسید طمع می‌کردند. و این چیزی جز چپاول و خشونت و کشتار در مقیاس وسیع نبود. آدم‌ها هم کورکورانه به آن دست می‌زدند - آن‌چنان که در خور ظلمت‌ستیزان است.