Sepehr Omidvaar’s Reviews > استاد پترزبورگ > Status Update

چهره‌ی کریه گرسنگی و بیماری و فقر شما را منزجر کرده است. اما گرسنگی و بیماری و فقر دشمن نیستند. این‌ها فقط نمودهایی هستند که نیروهای اصلی به واسطه‌ی آن‌ها خود را در جهان متجلی می‌کنند. گرسنگی یک نیرو نیست، یک محیط است. مثل آب که یک محیط است. فقرا در گرسنگی زندگی می‌کنند همانطور که ماهی‌ها در آب. نیروهای اصلی ریشه در مرکز قدرت دارند، در ساخت‌وپاخت‌هایی که آنجا بر سر منافع می‌کنند.

عدالت مفهوم عمیقی است. آیا واقعا می‌توان مرزی میان عدالت و انتقام ترسیم کرد؟

مثل یک زن گریه کنید. گریه‌کردن راز بزرگ جماعت نسوان است که باعث می‌شود نسبت به امثال ما برتری‌ای داشته باشند. آن‌ها می‌دانند کِی خود را رها کنند و بزنند زیر گریه. من و شما، نمی‌دانیم. آنقدر غصه‌هایمان را درون خودمان می‌ریزیم که عاقبت دق می‌کنیم. بعد می‌رویم و دست به کار احمقانه‌ای می‌زنیم تا بلکه یکی دو ساعتی از شر آن خلاص شویم و بعد تا ابد در پشیمانی‌اش می‌سوزیم. زنان اینطور نیستند، چون راز گریه‌کردن را می‌دانند

به واسطه‌ی زن، مرد به ظلمات فرو می‌غلتد. به دل آب‌هایی که پسرش در میان دیگر غرق‌شدگان بر آن شناور است. میخواهد آرام بگوید: نترس. من با تو خواهم بود. تلخی را با تو شریک خواهم شد.

به نظر شما، داستان یک مسئله‌ی خصوصی است؟

هر کس دیگری جز او بود به روال مرسوم چنگ می‌انداخت، به سوگ و فراموشی. می‌گویند اگر فراموشی نبود، زودا که زمین به کتابخانه‌ای عظیم بدل می‌شد و بس. اما فکر فراموش‌شدن پاول کافیست تا آتش به جان او بیفتد و او را به نره‌گاوی پیر و پرخاشجو بدل کنند. غضبناک و خطرناک.

وقتی مرگ دیگر رشته‌های پیوند را جملگی گسسته، آنجه می‌ماند نام است.