رزی - Woman, Life, Liberty’s Reviews > The Odyssey of Homer > Status Update

لکچر آخر دیگه درباره ادیسه نبود و بیشتر به کشفیات باستان‌شناسی و یه باستان‌شناس مشهور و تروای واقعی و این که آیا این داستان‌های اسطوره‌ای واقعیت داشتند یا نه، می‌پرداخت. موضوعش برای من جالب نبود.

تختی که نشونه‌ی پنلوپ برای شناختن ادیسیوس شد، نمادی از از استحکام ازدواج ادیسیوس و پنلوپه، حمایت آتنا و وفاداری پنلوپه‌ست. تختی که از ریشه‌ی یک درخت زیتون تراشیده شد و اتاق و خانه دور اون ساخته شد و جابه‌جا کردنش یا بریدنش یعنی نابودی ازدواج این دو.

اسپویل

کشتار خواستگاران بیشتر از این که سلاخی و وحشی‌گری خالص باشه، یک جور مراسم پاک‌سازیه. شست‌وشو برای تمیز کردن سالن کشتار کافی نیست و باید با آتش و گوگرد پاکش کرد. از کتاب اول شاهد بودیم که خواستگاران خودشون طالع‌های نحس رو نادیده گرفتند و بلا رو سر خودشون نازل کردند.

به نظرم منظقیه که در گفت‌وگوی بین ادیسیوس و پنلوپه، پنلوپه شک کرده باشه که این گدا می‌تونه شوهرش. نه که کامل قانع شده باشه، بلکه شک بردنش منطقیه.

«به های های می‌گریستند؛ بانگ زاری ایشان پیوسته‌تر از فریاد پرندگان، لاشخورها یا کرکسانی بود که چنگال‌های برگشته دارند و شبانان جوجه‌هایشان را پیش از آنکه بتوانند پر بگشایند گرفتار کرده باشند.»

تشبیه گریه‌ی ادیسئوس و تلماخوس به پرنده‌هایی که جوجه‌شون رو از دست داده‌ن، نشون‌دهنده‌ی کودکی از دست رفته‌ست: ادیسئوس هیچ‌وقت بچه نداشت. فقط یک نوزاد رو دید و بعد از بیست سال و یک مرد جوان رو دید؛ واقعاً بچه‌ش رو از دست داد.

به موازات آغاز سرودهای «Ithakan» و آرام شدن سرعت روایت، داستان و سخنرانی‌ها یکم بی‌محتوا شدن.

ادیسه با ظاهر یک گدا و با هویت دروغین، مهمان خوکبان خودش، اومه، می‌شه. اومه فرزند یک شاه بود و بعداً دزدیده شد و مسیرش به جایی رسید که برده‌ی ادیسه بشه. این تعامل دو لایه داره: در ظاهر یک گدا مهمان یک برده شده. در واقعیت یک پادشاه مهمان فرزند یک پادشاه دیگه شده.

آیا به ادیسه‌ای که به دروغگویی و حیله‌گری معروفه و به چشم می‌بینی که دو دقیقه دست از تعریف کردن داستان‌های دروغین باورپذیر برنمی‌داره، اعتماد داریم که هرچیزی که تعریف کرده واقعی باشه؟
آیا تصادفیه که هنگام رخ دادن هر کار اشتباه همراهانش، «خواب» بوده؟ آیا تصادفیه که یه قهرمان بزرگ یونانی ادیسه رو در حد خودش معرفی می‌کنه؟
یا ادیسه عمداً به دروغ جزئیات دلخواهش رو کنار هم چیده؟

می‌تونیم سفر ادیسه به دنیای مردگان یا The Nekuia رو نماد مرگ جنگجو و تولد دوباره‌ی ادیسه بدونیم. به‌هرحال این هم نوعی سفر قهرمانه که شخصیت جدیدی رو زاده.
کاتاباسیس یعنی سفر به دنیای مردگان و نکیا یعنی آیین فراخوانی و پرسش از ارواح؛ و اولین اشاره به این آیین مذهبی در سرود یازدهم ادیسه‌ست.

برای یونانیان باستان ورزشها صرفا تفریح نبود؛ بلکه تمرین نبرد بود. بنابراین وقتی اوریال به ادیسه می‌گه بهش نمی‌خوره ورزشکار باشه، در واقع داره می‌گه «جنگجو نیستی» و به ادیسه توهین می‌کنه. یکی از معدود جاهایی که ادیسه کنترل خودش رو از دست می‌ده اینجاست. اگه مخاطبانش به دقت گوش می‌کردند، می‌فهمیدند اون ادیسه‌ست.
«تنها فیلوکتتس در سرزمین مردم تروا، هنگامی که ما مردم آخایی تیر می‌انداختیم، در کمان‌کشی بر من برتری داشت.»

برای اولین بار ادیسه رو می‌بینیم. چرب‌زبان و زیرک. Polymetis.
نمود این ویژگی در در تعاملاتش:
با کالیپسو، هم ازش می‌خواد قسم بخوره بهش حقه نزنه و هم با تدبیر قانعش می‌کنه که چرا می‌خواد برگرده پیش پنلوپه.
با ناوسیکائا، اون رو به آرتمیس (خدای باکره) تشبیه می‌کنه که غیرمستقیم بگه قصد تجاوز نداره.
خود ناوسیکائا هم در بلاغت دست کمی نداره و در راهنمایی‌هاش غیرمستقیم صحبت ازدواج با ادیسه رو به میون می‌آره.