Ongon’s Reviews > ร่างแปลง: สมรภูมิแห่งความวิปลาสของเนื้อหนัง > Status Update

มนุษย์กินดินคนที่สองที่ฉันพบในวรรณกรรม

เจ้าแสง

มันลบรสชาติไปจากอาหาร ลบสีสันจากท้องฟ้า ผมค่อยๆ สูญเสียความกระหายในลมหายใจ ชีวิตดูไร้ความหมาย น้ำเลี้ยงในหัวใจแห้งกรัง มีแต่ความวังเวงคอยโอบล้อม

บทนี้ดีมาก ร้องไห้ 😭😭😭😭

อ่านอาการอาทิตย์แล้วอยากเกาแขนตัวเองมาก ให้ตายเถอะ

”ทำไมเราไม่เก็บเวลาดีๆ ให้นานกว่านี้“
เขาไม่มีคำตอบ บางอย่างผ่านไปแล้วไม่มีทางกลับมา

เป็นซิมโฟนี่สรรเสริญโฆษณาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป