Sepehr Omidvaar’s Reviews > تقویم بی‌هدفی > Status Update

چرا از بی‎‌هدفی خود ننویسم؟ از سال‌های آوارگی‌ام به عنوان آشپز و نجار، از سرگردانی‌ام میان رشته‌های دانشگاهی، و از هدف‌گذاری اشتباهم در همه چیز؟ چگونه است که این سرگردانی‌ام را هم مایه افتخار می‌دانم و هم مایه شرمساری؟

آستانه دو وضعیت را از هم جدا می‌کند: حالتی از بودن که وجود دارد و آن را می‌شناسیم، و حالتی دیگر که هنوز وجود ندارد و ما هستیم که باید آن را بیافرینیم. با این حساب، آستانه لحظه فرصت‌های گشوده است؛ لحظه‌ای که در آن، اندکی بی‌هدفی حتی می‌تواند راهگشا باشد.

من کوچ‌نشینی بی‌گله‌ام؛ چوپانی بی‌رمه، سواری که اسبی از آنِ خود ندارد. و افق من صرفا افق است، تا نهایت آنجا که چشمم کار می‌کند.

توکارچوک در جستاری کوتاه می‌گوید آدم‌ها سفر می‌کنند چون به دنبال آن "نقطه بی‌نقصی‌اند که در آن، زمان و مکان به تفاهم می‌رسند...آن‌ها خانه‌شان را ترک می‌کنند، به این امید که با حرکتی هرچند بی‌برنامه و آشوبناک، بخت‌شان را برای یافتن آن نقطه بیشتر کنند."

دارم پیشنهاد می‌کنم که اصلا پیشنهادی نکنیم.

بی‌هدفی نوعی نفی است