Can Arat’s Reviews > Yol Aşkı - Yürümenin Tarihi > Status Update

Merakınızı tatmin edebilmek için naif görünmeyi,alakadar olmayı,keşfetmeyi,uzun uzun bakmayı ve bakılmayı kabul etmeniz gerekir ve bugünlerde insanlar,evlerinin uzağındaki bu yerlerde bu koşullara kendilerini bırakabiliyorlar.Bir başka yerden alınan zevk olduğu sanılan şey, pekala,insanın yavaş hareket edebildiği herhangi bir yerde mümkün olan ve farklı bir zaman, mekan ve uyaranı deneyimlemekten alınan zevk olabilir

Bizatihi turizm, yürümenin belli başlı kalelerinin sonuncularından biridir. Özel beceriler ya da techizat gerektirmeyen, boş zamanları dolduran ve gözlerin merakını tatmin eden yürüme, her daim amatör bir faaliyetti.

Kentlilik ve otomobillerin uzlaşması birçok yönden imkansızdır çünkü sürücülere ait bir kent, bir özel mekandan diğerine gidip gelen insanlarla dolu, işlevsiz bir banliyö haline gelmiştir.

Yürürken düşünmek için ne kadar güzel bir yer olabileceğine dair hayallere daldım bir süre. Bir yerle böylesine bağ kurmuş olmam gerçekten enteresan, her şey bana biraz oraları hatırlatıyor sanki...

Yürümekle felsefe yapmanın arasındaki bağı irdeleyen, antik Yunan'a kadar götüren bu bölümde Heidelberg'deki filozof yolu, Kant'ın günlük gezintilerinde yanından geçtiği Filozof Barajı, Kierkegaard'ın sözünü ettiği Kopenhag'daki Filozofların Yolu beni Kyoto'ya götürdü bir an. 4 mevsimi ayrı güzel ve huzurlu bu şehirde filozoflar yolu vardı oradayken gidemediğim, fotoğraflarını gördüğüm kadarı bile aklımda kalmış.

Yavaş olduğu için yürümeyi seviyorum ve öyle sanıyorum ki, ayaklar gibi zihin de saatte yaklaşık 5 km hızla ilerliyor. Eğer bu doğruysa, o halde düşünce yada düşünceli olmanın hızı, modern yaşamın hızına yetişmiyor demektir...