Μιχάλης Παπαχατζάκης’s Reviews > Αιματοβαμμένος Μεσημβρινός ή Το δειλινό κοκκίνισμα στη Δύση > Status Update

Επίθεση στον καταυλισμό των Απάτσι στην λίμνη.Σφαγή.Σφάζανε και μωρά.Ο δικαστής πήρε όμηρο ένα αγόρι και μετά το αποκεφάλισε.Μεγάλο πλεονέκτημα τα ντουφέκια.Οι Απάτσι είναι πρωτόγονοι μπροστά τους και έτσι φέρονται.Τους κοιτάνε.Το παιδί βγάζει την αιχμή του βέλους που καρφώθηκε στον Μπράουν.Μάγουλο στο κοντάκι.Τρομερή περιγραφή της νύχτας με τα σύννεφα. Επιστρέφουν 21/7/1849 στην Τσιουάουα με τη συλλογή από κεφάλια.

Ο πρώην παπάς Τόμπιν πλέκει τον θρύλο του Δικαστή που έφτιαξε μπαρούτι με γκουάνο, θειάφι και κάτουρο και διέλυσαν εκατό ινδιάνους. Κάνει και κήρυγμα της πλάκας στο Παιδί. Μια αλήθεια: ο Θεός δεν μοιράζει το χάρισμα ισάξια, μπορεί να στο παραδεχτεί κι ο ίδιος.
Πιο πριν: επιδροη απάτσι, ένας νεκρός ινδιάνος. Φοβερή περιγραφή της εφόδου. Παλιό οχυρό με κυνηγημένος. Μερικοί στρατολογούνται στους κυνηγούς σκαλπ του Γκλά

Μέχρι και ταρό έχει η ιστορία.
Πάντως βρίσκοντας παντού κόκκαλα ακόμα και παιδιών, καταλαβαίνουμε ότι την εποχή εκείνη η αντιπαράθεση ινδιάνων-λευκών ήταν στην πραγματικότητα ένας πόλεμος εξόντωσης, μια γενοκτονία. Οι αμερικάνοι μιλάνε γι' αυτήν 200 χρόνια μετά.

Τους πήγαν οι μεξικανοί στην Τσιουάουα. Στο κελί ξανασυνάντησε τον Τοουντβάιν. Ο δικαστής Γκλάντον ήρθε και στρατολόγησε τρεις για κυνηγούς ινδιάνων. Την γλίτωσαν. Περιέργως στην Τσιουάουα τους φέρθηξαν ανθρώπινα.

Θυμίζει γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε: περιπλάνηση στην έρημο, σκόνη, δίψα, παραισθήσεις (λίμνη, καταιγίδα), κάρο που έρχεται και βγάζει σκόνη. Τον Σπρουλ τον δάγκωσε νυχτερίδα. Πήγαν σε μεξικάνικο χωριό. Σε ένα βάζο το κεφάλι του λοχαγού Γουάιτ. Τί βαρβαρότητα! Ο Σπρουλ μάλλον πέθανε. Όλες οι περιγραφές φοβερές, οι μύγες πάνω τους, το παιδάκι που έχεσε, εναλλασσόμενες εικόνες συνεχώς και ελάχιστοι διάλογοι και ομιλίες

4. Παντού θάνατος. Στην έρημο κόκκαλα εδώ κι εκεί. Ανθρώπων και ζώων. Φοβερές περιγραφές της φύσης, της ανατολής, του έναστρου ουρανού. Το κοπάδι και οι ινδιάνοι που τους ξεπάστρεψαν, τους μακέλεψαν με μια φοβερή αγριότητα. Γιατί πήγαιναν στα δυτικά οι άτακτοι του ιππικού;

Οι διάλογοι όλοι στον μινιμαλισμό.

Πτώματα, βρώμα, σκόνη, ερημίτες, καυγάδες, βία για το τίποτα και άσχημη βία (έβγαλε το μάτι του μεξικανού μπάρμαν), μια ζούγκλα.
Φοβερές περιγραφές της φύσης.
Κοφτές προτάσεις, ολιγομίλητοι όλοι. Το παιδί είναι μόνο του πια, με το μουλάρι. Μόνο κάτι καουμπόηδες το λυπήθηκαν ξαι του έδωσαν πεσκέσι. Άντε και ο ερημίτης-πρώην δουλέμπορας.

1849. 15 χρινώ. Τι σκάει από τη λάντζα στο Τενεσί. Όπου πάει κολλάει σε κάποιον μεγάλο άντρα και παίρνει μέρος σε συμπλοκές. Τέξας. Εκεί σκοτώνουν για πλάκα. Εντελώς αγριάνθρωποι. Ακόμα κι ο δικαστής Χόλντεν δεν το έχει σε τίοοτα να καθαρίσει τον αιδεσιμότατο. Μόνο η δύναμη, η πονηριά και η αποφασιστικότητα μετράνε. Παντού καθάρματα. Ζούγκλα.
Μικρές προτάσεις. Γρήγορη δράση στο Α' κεφάλαιο
521 σελ. 2024