احسان کیانی‌خواه’s Reviews > The Romantic Exiles > Status Update

ما نمی‌سازیم، بلکه ویران می‌کنیم؛ ما حقیقت تازه‌ای را طرح نمی‌کنیم، بلکه دروغی کهنه را از میان برمی‌داریم. انسان معاصر تنها پلی می‌سازد؛ و آن انسان ناشناخته‌ی دیگر، انسان آینده، از این پل خواهد گذشت...دعای خیر من به نام خرد بشری، به نام آزادی فردی، و به نام عشق برادرانه بدرقه‌ی راه تو!

* بخشی از تقدیم‌نامه‌ی هرتسن در ابتدای مجموعه مقالاتش، از ساحل دیگر

اغلب وقتی در اتاق بزرگ هتلشان ... به دیدارشان می‌رفتم آنها را در حالتی از درماندگی محض می‌یافتم. آلکساندرا از پا افتاده و فرسوده با چشمان سرخ از گریه در گوشه‌ای نشسته بود و انگلسون رنگ‌پریده مثل مرده‌ها، با لبهای سفید، پریشان و خاموش در گوشه‌ای دیگر. بعضا ساعتها یا حتا روزها به همین حال می‌نشستند. حال آنکه مدیترانه آبی و باغهای نارنج در دوقدمی‌شان بود...

در چنین زمان‌هایی آلکساندرا به یک اندازه از خودش و از او [:انگلسون] بدش می‌آمد، و این احساس نفرت مشترک تنها حاصلش این بود که پیوند تازه‌ای از همدلی بیمارگونه میان آنان پدید می‌آورد. نکته عجیب و تراژیک در همین است که این توفان‌های عاطفی و احساسی مکرر رشته‌های پیوند میان آنان را محکمتر می‌کرد. هرچه این عذابهای روحی و ذهنی و این خوارکردن‌ها و توهین‌ها بیشتر می‌شد، وجود هریک را برای دیگری ضروری‌تر می‌کرد...

جنایت هولناکی را باید به پای رژیم نیکالای نوشت - سقط اخلاقی و کشتن روح جوانان ... کل نظام آموزشی در این رژیم به حد موعظه مذهبی اطاعت کورکورانه تقلیل یافته است، و پاداش آن هم به‌دست‌آوردن منصبی دولتی است. احساسات جوانان که طبیعتا گسترده است با خشونت به درونشان سوق داده می‌شود و جاه‌طلبی، حقد و حسد، و رقابت کینه‌توزانه جایگزینش می‌شود. آنهایی که در این میان تلف نمی‌شوند، دست‌کم روح و ذهنشان بیمار می‌شود.