Ali Rahnamae’s Reviews > یادداشت‌های زیرزمینی با چهارده تفسیر > Status Update

به جان عزیزتان قسم، که دانستن زیادی واقعا بیماری است، یک مرض حقیقی و تمام عیار. برای گذران زندگی، فقط اندکی دانش بشری کفایت می‌کند.

با این همه، یک آدم شایسته و حسابی درباره چه چیزی می‌تواند با کمال میل صحبت کند؟ معلوم است دیگر، درباره خودش! جواب هم همین است.
پس، من هم از خودم می‌گویم ...

حالا هم کنج عزلت مثلاً دارم زندگیام را می‌کنم و با این دلخوشی مضحک و شرورانه و به درد نخور که آدم عاقل اصلا کاری نمی‌کند و کار مال احمق‌هاست به ریش خودم می‌خندم. بله قربان، آدم عاقل قرن نوزدهمی باید (حتی وظیفه اخلاقی دارد) که در بیشتر موارد موجودی باشد فاقد شخصیت؛ بیشتر آدم‌هایی که شخصیتی دارند، موجوداتی محدودند. این باور چهل ساله من است.

آخر بیشتر مردم ترسو هستند، به خصوص اگر ارباب رجوع باشند.

انسان زیرزمینی به تدریج نقد می‌کند و پیش می‌رود تا به قضیه آگاهی می‌رسد و نتیجه می‌گیرد آگاهی زیاد و حتی هر نوع از آگاهی یک بیماری است؛ چراکه تا به مرحله آگاهی از خود می‌رسی، مسأله دوپارگی و همزادی شکل می گیرد؛ یکی دارد زندگی می‌کند و دیگری -که هم اوست- دارد نگاهش می‌کند، درکش می‌کند، قضاوتش می‌کند و استنتاج می‌کند. این آغاز و اساس همزادی و گسست است؛ شیزوفرنی مقصودم نه لزوماً سازوکار پزشکی آن که عیناً نقیصه وجود است.

"زیرزمین" استعاره بریدگی از اجتماع است. این گسستگی و شکاف رنج دارد و انسان مقیم در این زیرزمین هیچ هدف واقعی و قابل اعتنایی را برای خود و حتی جهان سراغ ندارد. او مطلقاً به چیزی باور ندارد.