Zohreh Hanifeh’s Reviews > مجموعه اشعار شمس لنگرودی: دفتر دوم > Status Update

آه دلتنگی، دلتنگی
به تو عادت کردیم

سراسر راه را در تو بودم
که صورت تاریکی را ندیدم.

من مشتاق شمردن بوسه‌های توام

برگی زرد شده بودم
به آه خودم باز روییدم.

این مه
که دور درختان راه می‌رود
این مه می‌داند
که چقدر دوستت دارم
این مه
که منم
و دور از تو
تاب تنم را ندارم.

دست‌های تو
تصمیمم بود
باید می‌گرفتم و دور می‌شدم.

سرشارم
از شعرهای نچیده
روزهای نیامده
...
و در انتظارم
از بُن تاریکی آفاقم را روشن کنی
من برخیزم
و در درخشش روزی دیگر
باقی زندگی را پی گیرم.

می‌دانم اکنون آفتاب
کجا نشسته چه فکر می‌کند
اما تو چنان نیستی
که من به حضور خود در آینه نیز شک می‌کنم
آه که چقدر این دو روزه‌ی زندگی مشکل داشت.

چگونه در آن تاریکیِ پیش از طلوعِ تو من
زندگی می‌کردم
چگونه نگاه می‌کردم، می‌خندیدم، حرف می‌زدم
با لبخندی از حباب...

عکس می‌گیرم
از صدای تو، لبخندت، شکستن آوازم
و نشان می‌دهم
به کسی که شعر مرا می‌خواند
و باریکه‌ای از ابر
در حیرت لبخندش موج می‌زند.