احسان کیانی‌خواه > Status Update

گودریدز اصلاحمون کرده. توی توییتر و اینستاگرام و... هم چشممون دنبال کلمه‌هاست

مهسا wrote: "گودریدز اصلاحمون کرده. توی توییتر و اینستاگرام و... هم چشممون دنبال کلمه‌هاست"

بدبختانه اینطور که دیده‌ام فضای غالب اینستاگرام و ... پر از عصبیت و عقده‌گشایی‌ست. ادامه همان آلودگی‌های شهری. داشتن کنج خلوت و آسوده‌ای در این فضاها، و نبودن در معرض آلودگی‌ها، کار سختی است. مثل شهر. چون به هر حال به چشم می‌آیند. کلمه‌ها بعضا به سطحی‌ترین و بی‌ارزش‌ترین شکل ممکن می‌رسند و معنا دیگر اهمیتی ندارد؛ مهم ابراز انواع احساسات فروخفته است. بدیهی است که نمی‌خواهم بگویم همه باید لفظ قلم حرف بزنند؛ منظورم مودب و صمیمی، با متانت و آرامش حرف‌زدن است - یعنی استفاده از کلمات برای برقراری ارتباط انسانی، برای ابراز صادقانه فکر و احساس، نه برای سیلی‌زدن توی صورت طرف مقابل یا سوزاندن دل یک عده یا تخلیه عقده‌های درونی. ما کم‌کم به جادوی کلمه‌ها در کتاب پی بردیم، و حسرت می‌خوریم که چرا زودتر نشد؟ و چرا خیلی از آدم‌های دیگر نمی‌خواهندش؟ و چطور می‌توانند نخواهندش؟

احسان wrote: "مهسا wrote: "گودریدز اصلاحمون کرده. توی توییتر و اینستاگرام و... هم چشممون دنبال کلمه‌هاست"

بدبختانه اینطور که دیده‌ام فضای غالب اینستاگرام و ... پر از عصبیت و عقده‌گشایی‌ست. ادامه همان آلودگی‌های..."

صحیح! و سوالی که مطرح می‌شه اینه که باید از فضای عصبی اینستاگرام و... به کلی دوری کنیم و بخزیم به کنج خلوت و لای کتاب، یا در حد خودمون احساس مسئولیت کنیم و به اصلاح و ارشاد متوسل بشیم؟
دومی مطلوب تره.

اگر از دست و وقت‌تان برمی‌آید که قطعا مطلوب‌تر است.

احسان wrote: "اگر از دست و وقت‌تان برمی‌آید که قطعا مطلوب‌تر است."

فعلا فقط یه دغدغه‌ی بالقوه‌ست و البته غیرقابل چشم‌پوشی.

لازم نیست برای عملی‌شدنش به فکر معجزه و کارهای بزرگ بود - پله پله می‌شود جلو رفت. به قول شما در حد خودمان - اول از خودمان و بعد دوستان و آشنایان و آدم‌های نزدیک. تغییر و اصلاحی اگر باشد، اینطور شاید اثرش به دورترها هم برسد. بی‌سروصدا و قیل‌وقال ولی مستمر و پیگیر.

با مشاهده. شبکه های اجتماعی و فعالیت. افراد در اونها احساس پوچی عمیقی تمام وجودم رو در برمی گیره ، کاملا با نظر شما موافقم ،. مجال زندگی و کوتاهی عمر فرصتی برای.أزمون و خطا نمیده پس بهتره که سعی نکنیم با حضور در شبکه های پوچ اجتماعی به دنبال اثبات خود به دیگران باشیم ، دیگرانی که. به نظرم اصلا مهم نيستند .

متاسفم بابت این حسی که دارید، و البته به شما حق می‌دهم. اینکه انواع شبکه‌های اجتماعی به دردی می‌خورند یا نه تشخیصش با خود آدمهاست. حرف اصلی‌ام این بود که کتاب و جمع‌های کتاب‌خوانی را دریابیم در این آشفته بازار - اگر آرام و قراری می‌خواهیم؛ کتاب‌خواندن به قصد فکر و احساس و تخیل، برای همان بعد انسانی و غیرمادی وجودمان. قضیه در عین اینکه بدیهی است، به‌ شکل عجیبی نادیده می‌ماند.