Hadi’s Reviews > گزیده اشعار فریدون مشیری > Status Update

با قلم می گویم:
ای همزاد، ای همراه، ای هم سرنوشت
هردومان حیرانِ بازی های دوران های زشت،
شعرهایم را نوشتی
دست خوش،
اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟... .

به این مرغی که کو کو می زند تنها،
مگر امشب کسی پاسخ نخواهد داد؟....

نمی داند،
زمینی را که با خون آبیاری می کند،
گندم نخواهد داد!.... .

با این که دستِ مهرِ طبیعت ز شاخسار، گل می کند نثار،
در پهنه ی خزان زده ی روح این دیار،
یک لب، به خنده باز نبینم در این بهار،
یک دیده، بی سرشک نیابی به رهگذار... .

سرِ خود را مزن این گونه به سنگ
دلِ دیوانه ی تنها! دلِ تنگ!
....
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلآزارترین شد، چه دل آزارترین!....

چون بال به بال عشق بستی
تا هست جهان همیشه هستی...

چه خوش لحظه هایی که «می خواهمت» را
به شرم و خموشی، نگفتیم و گفتیم!...

سفر عالم جان است و جدایی از خویش
نه از آن گونه سفرهاست که در بحر و بر است....

شب را نگاه می کنی و
آه می کشی!....